Της Άννας Σαρηγιάννη
«Επιστροφή στην κανονικότητα», διαβάζουμε για το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Κω. Μια φράση που θα μπορούσε να προκαλεί ανακούφιση, αν δεν είχε προηγηθεί μια πραγματικότητα αρκετά διαφορετική από αυτή που αποτυπώνεται σήμερα στις φωτογραφίες.
Το απόγευμα της Πέμπτης επικοινώνησε μαζί μου γονέας παιδιού που φοιτά στο συγκεκριμένο σχολείο. Ο λόγος ήταν ξεκάθαρος. Ήθελε να γίνει δημοσιογραφική καταγραφή της κατάστασης, καθώς η σχολική χρονιά είχε ήδη ξεκινήσει, οι εργασίες εξακολουθούσαν να βρίσκονται σε εξέλιξη και τα παιδιά αποχωρούσαν στις 11 το πρωί. Για περίπου δύο εβδομάδες οι οικογένειες ήταν υποχρεωμένες να αναπροσαρμόζουν καθημερινά τη ζωή τους, να εγκαταλείπουν τις εργασίες τους για να παραλάβουν τα παιδιά και να περιμένουν ενημέρωση για το πότε θα μπορέσει επιτέλους το σχολείο να λειτουργήσει με το κανονικό του ωράριο.
Ο πατέρας ενημέρωσε στην ομάδα των γονέων ότι την Παρασκευή θα επιχειρούσαμε να βρεθούμε στον χώρο για να καταγράψουμε το θέμα. Παράλληλα, έγινε επικοινωνία με τους αρμόδιους προκειμένου να υπάρξει πρόσβαση στο σχολείο.
Και κάπου εδώ η χρονική ακολουθία αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Πριν ακόμη πραγματοποιηθεί το ρεπορτάζ, υπήρξε παρουσία του δημάρχου στο σχολείο και ακολούθησαν φωτογραφίες από τις εργασίες και ενημέρωση περί «επιστροφής στην κανονικότητα».Δεν θα αποδώσω πρόθεση εκεί όπου δεν μπορώ να την αποδείξω. Θα καταγράψω όμως αυτό που συνέβη: η επικείμενη παρουσία δημοσιογράφου είχε γνωστοποιηθεί και αμέσως μετά είδαμε τη δημοτική αρχή στο σχολείο να καταγράφει φωτογραφικά την εξέλιξη των εργασιών.
Και το ερώτημα προκύπτει μόνο του, γιατί αυτή η κινητικότητα τώρα;
Γιατί χρειάστηκε να φτάσουμε στο σημείο ένας γονέας να αναζητήσει δημοσιογραφική κάλυψη; Γιατί χρειάστηκε να γίνει γνωστό ότι το θέμα θα καταγραφεί από μέσο ενημέρωσης, προτού δούμε εικόνες από το σχολείο και την παρουσία της δημοτικής αρχής; Και, κυρίως, γιατί έπρεπε να φτάσει τέλη Σεπτεμβρίου για να συζητάμε ακόμη για εργασίες σε ένα Ειδικό Σχολείο;
Ούτε η έναρξη της σχολικής χρονιάς ήταν απρόβλεπτη ούτε ο Σεπτέμβριος ήρθε ξαφνικά. Προηγήθηκε ένα ολόκληρο καλοκαίρι. Τρεις μήνες κατά τους οποίους οι αναγκαίες παρεμβάσεις μπορούσαν να έχουν προγραμματιστεί και ολοκληρωθεί χωρίς να πληρώσουν το κόστος της καθυστέρησης τα παιδιά και οι οικογένειές τους. Σύμφωνα με όσα αναφέρουν οι γονείς, οι εργασίες άρχισαν στις αρχές Σεπτεμβρίου. Το αποτέλεσμα ήταν ένα σχολείο που δεν μπορούσε να λειτουργήσει όπως έπρεπε, ένα μειωμένο ωράριο και γονείς που αναγκάζονταν να εγκαταλείπουν τις δουλειές τους για να παραλαμβάνουν τα παιδιά τους.
Αυτό ακριβώς είναι που δεν μπορεί να σκεπάζεται από τη φράση «επιστροφή στην κανονικότητα». Διότι για να επιστρέψεις στην κανονικότητα πρέπει πρώτα να εξηγήσεις γιατί αυτή διαταράχθηκε και ποιος είχε την ευθύνη να έχει προνοήσει ώστε να μη διαταραχθεί.
Και εδώ το θέμα γίνεται ακόμη σοβαρότερο. Γονέας με ανάρτησή του στο Facebook, περιγράφει μια κατάσταση που δεν ξεκίνησε φέτος. Μιλά για χρόνια υποσχέσεων περί μεταφοράς των παιδιών σε άλλη ή νέα κτιριακή δομή. Περιγράφει τα πρώτα χρόνια της συστέγασης με το ΕΕΕΚ σε χώρο που, όπως υποστηρίζει, δεν επαρκούσε για τις ανάγκες των παιδιών και παρουσίαζε σοβαρές αδυναμίες. Θυμίζει ότι και στο παρελθόν παρεμβάσεις έγιναν αφού πολίτης δημοσιοποίησε φωτογραφίες από την κατάσταση του σχολείου. Αναφέρεται σε υλικοτεχνικές ανάγκες που καλύφθηκαν με χορηγίες και με την προσωπική προσπάθεια των ίδιων των οικογενειών, ακόμη και σε βασικά αναλώσιμα που, όπως καταγγέλλει, ζητήθηκε να προσφέρουν οι γονείς.Αυτές οι αναφορές δεν αντιμετωπίζονται με μια φωτογραφία. Αν κάτι από όλα αυτά δεν ισχύει, πρέπει να υπάρξει συγκεκριμένη απάντηση. Αν ισχύει, τότε η συζήτηση περί «κανονικότητας» αποκτά εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο.
Γιατί οι οικογένειες αυτές δεν έχουν ανάγκη να πληροφορούνται ότι κάποιος επισκέφθηκε το σχολείο. Έχουν ανάγκη το σχολείο να είναι έτοιμο όταν πρέπει. Δεν χρειάζονται επικοινωνιακή διαχείριση της καθυστέρησης. Χρειάζονται προγραμματισμό ώστε η καθυστέρηση να μην υπάρχει. Και πάνω απ’ όλα δεν χρειάζονται να φτάνουν στο σημείο να ψάχνουν δημοσιογράφο για να εξηγήσουν ότι δεν μπορούν επί δύο εβδομάδες να εγκαταλείπουν τις δουλειές τους στις 11 το πρωί επειδή κάποιες εργασίες δεν ολοκληρώθηκαν εγκαίρως.
Οι γονείς των παιδιών αυτών καταβάλλουν ήδη καθημερινά μια τεράστια προσπάθεια. Δεν ζητούν ειδική μεταχείριση. Ζητούν από εκείνους που έχουν την ευθύνη να έχουν κάνει εγκαίρως αυτό που τους αναλογεί. Να μη χρειάζεται ένας γονέας να διαμαρτυρηθεί, ένας πολίτης να αναρτήσει φωτογραφίες ή ένας δημοσιογράφος να ανακοινώσει ότι θα πάει για ρεπορτάζ προκειμένου ένα πρόβλημα να αποκτήσει δημόσια ορατότητα.
Αυτό είναι το σημείο που δεν πρέπει να χαθεί μέσα στις σημερινές εικόνες. Η φωτογραφία καταγράφει μία στιγμή. Η δημοσιογραφία οφείλει να καταγράφει και όσα προηγήθηκαν.
Και όσα προηγήθηκαν είναι συγκεκριμένα: τα παιδιά σχολούσαν στις 11, οι γονείς αναγκάζονταν να εγκαταλείπουν τις δουλειές τους, οι εργασίες συνεχίζονταν ενώ η σχολική χρονιά είχε αρχίσει και ένας γονέας ζήτησε να υπάρξει δημοσιογραφικό ρεπορτάζ. Η πρόθεση αυτή γνωστοποιήθηκε. Και πριν το ρεπορτάζ πραγματοποιηθεί, η δημοτική αρχή βρέθηκε στο σχολείο και οι φωτογραφίες είχαν ήδη δημοσιοποιηθεί.
Ας αποφασίσει ο καθένας μόνος του τι συμπέρασμα βγάζει από αυτή τη χρονική ακολουθία.
Εγώ θα μείνω σε κάτι πολύ απλούστερο: η πραγματική κανονικότητα δεν αρχίζει όταν φτάνει ο φωτογραφικός φακός. Αρχίζει όταν τα παιδιά βρίσκουν το σχολείο τους έτοιμο από την πρώτη ημέρα και οι γονείς δεν χρειάζεται να φωνάξουν για να γίνει το αυτονόητο.
Και αυτό, δυστυχώς, δεν μπορεί να το διορθώσει καμία φωτογραφία.
