Γράφει η Άννα Σαρηγιάννη
Βρεθήκαμε στην Αβέρωφ 64, στο σπίτι όπου έζησε η σπουδαία ερμηνεύτρια της Δωδεκανήσου. Ένα ακίνητο φορτωμένο ιστορία, το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπο με τον κίνδυνο νέου πλειστηριασμού. Τον Φεβρουάριο ο δήμαρχος Κω δεσμεύτηκε δημόσια ότι θα εξετάσει άμεσα τις δυνατότητες διάσωσής του. Επτά μήνες μετά, το κρίσιμο ερώτημα παραμένει: τι ακριβώς έγινε;
Βρέθηκα στο σπίτι της Άννας Σαρρή Καραμπεσίνη, στην οδό Αβέρωφ 64 στην Κω.Όχι σε ένα ακόμη παλιό σπίτι της πόλης. Αλλά σε έναν χώρο που κουβαλά τη ζωή και τη μνήμη μιας από τις σημαντικότερες μορφές της δωδεκανησιακής μουσικής παράδοσης.
Και η εικόνα που συναντά κανείς σήμερα γεννά ένα πολύ συγκεκριμένο ερώτημα: πώς είναι δυνατόν ένας χώρος με τέτοιο ιστορικό και πολιτιστικό βάρος να βρίσκεται ακόμη εκτεθειμένος στον κίνδυνο πλειστηριασμού, την ώρα που οι αρμόδιοι γνωρίζουν πλέον το πρόβλημα;
Η περιπέτεια του ακινήτου δεν ξεκίνησε χθες.Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν τεθεί υπόψη μας, το σπίτι βρισκόταν στο όνομα της Άννας από το 1952 μέχρι το 2009, όταν μεταβιβάστηκε στον τότε σύζυγο της ανιψιάς της. Στη συνέχεια το ακίνητο επιβαρύνθηκε με δάνειο, το οποίο δεν αποπληρώθηκε.
Ήδη το 2011 η Άννα Καραμπεσίνη είχε βρεθεί αντιμέτωπη με τον κίνδυνο έξωσης από την τράπεζα, με την υπόθεση να λαμβάνει τότε μεγάλη δημοσιότητα στον τοπικό Τύπο.
Η ιστορία, όμως, δεν τελείωσε εκεί.
Το ακίνητο οδηγήθηκε το 2021 σε διαδικασία πλειστηριασμού, ο οποίος απέβη άκαρπος. Το γεγονός ότι ο πρώτος πλειστηριασμός δεν ολοκληρώθηκε δεν σημαίνει ότι ο κίνδυνος εξέλιπε. Αντιθέτως, δημόσιες παρεμβάσεις το τελευταίο διάστημα προειδοποιούν ότι το σπίτι εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπο με το ενδεχόμενο νέας διαδικασίας.
Ο άνθρωπος στον οποίο είχε μεταβιβαστεί το ακίνητο απεβίωσε το 2023 και, σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουμε, οι κληρονόμοι προχώρησαν σε αποποίηση. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι εξαφανίζονται οι απαιτήσεις που βαρύνουν το ακίνητο. Το σπίτι παραμένει εγκλωβισμένο σε μια οικονομική και νομική εκκρεμότητα, με μια τράπεζα ή τον σημερινό διαχειριστή της απαίτησης να μπορεί να καθορίσει το μέλλον του.
Και εδώ ακριβώς αρχίζουν οι ευθύνες των θεσμών.
Στις 18 Φεβρουαρίου 2026, κατά την παρουσίαση του βιβλίου για τη ζωή και το έργο της Άννας Καραμπεσίνη, «Αγάντα Άννα… μια ζωή!», το ζήτημα του σπιτιού τέθηκε δημόσια ενώπιον των τοπικών αρχών.
Σύμφωνα με όσα έχει καταγράψει δημόσια ο Γιάννης Κουτρουμάνης, ο δήμαρχος Κω Θεοδόσης Νικηταράς πήρε τότε εκ νέου τον λόγο, δήλωσε ότι δεν γνώριζε μέχρι εκείνη τη στιγμή το πρόβλημα και δεσμεύτηκε δημόσια ότι θα εξετάσει άμεσα ποιες ενέργειες μπορούν να γίνουν, ώστε να δοθεί λύση και να σωθεί το σπίτι ως μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς της Κω.
Η λέξη που χρησιμοποιήθηκε ήταν «άμεσα».
Έχουν περάσει περισσότεροι από επτά μήνες.Και το σπίτι εξακολουθεί να κινδυνεύει.
Ο ίδιος ο Γιάννης Κουτρουμάνης επανήλθε δημόσια στις 7 Σεπτεμβρίου, καταγγέλλοντας ότι μετά τη συγκεκριμένη δέσμευση δεν υπήρξε καμία ουσιαστική κίνηση από την πλευρά του Δήμου, παρά τις επανειλημμένες υπενθυμίσεις του. Στις δημόσιες πηγές που εξετάσαμε δεν εντοπίσαμε μέχρι σήμερα μεταγενέστερη ανακοίνωση του Δήμου Κω που να εξηγεί ποια συγκεκριμένη διαδικασία κινήθηκε για τη διάσωση του ακινήτου.
Και αυτό είναι πλέον το πραγματικό θέμα.
Δεν αρκεί να δηλώνουμε ότι η Άννα Καραμπεσίνη αποτελεί πολιτιστική κληρονομιά του τόπου. Πρέπει να αποδεικνύεται στην πράξη.
Δεν αρκούν οι τιμητικές εκδηλώσεις, οι αναφορές στο έργο της και οι δημόσιες δεσμεύσεις, εάν την ίδια στιγμή το σπίτι στο οποίο έζησε μπορεί αύριο να εμφανιστεί ξανά σε έναν κατάλογο πλειστηριασμών.
Εάν πράγματι έχουν γίνει ενέργειες από τον Δήμο Κω, πρέπει να παρουσιαστούν.Έχει υπάρξει επίσημη επικοινωνία με την τράπεζα ή τον διαχειριστή της απαίτησης;
Έχει διερευνηθεί η δυνατότητα απόκτησης του ακινήτου από τον Δήμο;
Έχει ζητηθεί η συνδρομή του Υπουργείου Πολιτισμού;
Έχει εξεταστεί εάν μπορεί να υπάρξει θεσμική προστασία λόγω της σύνδεσης του ακινήτου με την Άννα Καραμπεσίνη;
Υπάρχει κάποια νομική ή διοικητική διαδικασία σε εξέλιξη;
Και, τελικά, τι απέγινε η δημόσια δέσμευση της 18ης Φεβρουαρίου;
Τα ερωτήματα δεν είναι αντιπολιτευτικά. Είναι αυτονόητα δημοσιογραφικά ερωτήματα απέναντι σε μια υπόθεση που αφορά την πολιτιστική μνήμη ολόκληρου του νησιού.
Διότι η υπόθεση έχει ήδη προειδοποιητικά σημάδια.
Ο πρώτος πλειστηριασμός απέβη άκαρπος. Αυτό μπορεί να έδωσε χρόνο. Δεν έδωσε λύση.
Και ο χρόνος, όταν υπάρχει οικονομική απαίτηση πάνω σε ένα ακίνητο, δεν λειτουργεί υπέρ της πολιτιστικής κληρονομιάς.
Σήμερα, μέσα στο σπίτι της Άννας, αυτό γίνεται απολύτως αντιληπτό.
Εδώ δεν μιλάμε για την εμπορική αξία μερικών δεκάδων τετραγωνικών μέτρων. Μιλάμε για έναν χώρο στον οποίο έζησε μια γυναίκα που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη μουσική ιστορία της Δωδεκανήσου.
Έναν χώρο που θα μπορούσε να διασωθεί, να προστατευθεί και να αποκτήσει πολιτιστική χρήση.
Αντί γι’ αυτό, βρίσκεται μετέωρος.
Και αυτή τη φορά κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν γνώριζε.
Το πρόβλημα έχει δημοσιοποιηθεί. Οι τοπικές αρχές έχουν ενημερωθεί. Ο δήμαρχος έχει τοποθετηθεί και έχει δεσμευτεί δημόσια.
Από εδώ και πέρα, λοιπόν, το ζήτημα δεν είναι η ενημέρωση. Είναι η πράξη.
Γιατί, αν το σπίτι της Άννας Καραμπεσίνη χαθεί τελικά σε έναν επόμενο πλειστηριασμό, δεν θα μπορούμε να μιλάμε για ένα γεγονός που συνέβη ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση.
Θα μιλάμε για μια απώλεια που όλοι γνώριζαν ότι μπορούσε να συμβεί.
Και τότε οι εξηγήσεις θα έρθουν πολύ αργά.
