Το κράτος είναι ψευδεπίγραφα επιτελικό. Στην ουσία, δεν είναι.
Δεν είναι το κέντρο ενός οργανισμού ο οποίος λειτουργεί συντεταγμένα. Λειτουργεί, δυστυχώς, ως μια συγκεντρωτική υποκατάσταση όλων των επιμέρους λειτουργιών που θα ‘πρεπε να ήταν αποκεντρωμένες (αυτοτελείς, αυτόνομες, με μέσα, πόρους και παρεμβατική αρμοδιότητα).
Είναι αναμενόμενο ότι δεν μπόρεσε μία κατά τα άλλα προοδευτική φιλοδοξία (το κεντρικό κράτος-στρατηγείο που πρώτο το ΠΑΣΟΚ το απαγγέλθηκε) να υπηρετηθεί από μια παράταξη από τη φύση της συντηρητική και επομένως πίστη στον κρατισμό.
Το επιτελικό κράτος, δηλαδή αυτό που χαράζει τα πλαίσια των πολιτικών, απαιτεί κόμμα έτοιμο να απαρνηθεί αρμοδιότητες προς όφελος της αποκέντρωσης αυτοδιοίκησης και άρα της κοινωνίας, κόμμα έτοιμο να απεμπολήσει τα εργαλεία της πελατειακής λειτουργίας απ’ το “οπλοστάσιο” του… Απαιτεί κόμμα που την δημοκρατική διαδικασία την έχει διακηρυγμένη και την υπηρετεί διαχρονικά με συνέπεια….
Εδώ απέτυχε η σημερινή κυβέρνηση…
Δεν κατάφερε να δομήσει κράτος πραγματικά επιτελικό. Είναι άλλο πράγμα η συνειδητή και συνεπής αποψίλωση της κεντρικής εξουσίας από πελατειακά εργαλεία προς όφελος της αποκεντρωμένης δημοκρατικά συμμετοχικής διαδικασίας, με αποσυγκέντρωση αρμοδιοτήτων και πόρων σε αυτοδιοίκηση και ανεξάρτητες αρχές και άλλο πράγμα ο συγκεντρωτισμός και η αναγέννηση του παλαιοκομματικού πελατειακού «κατόπιν ενεργειών μου»…
Γιατί αυτό τελικά μόνο πέτυχε.
