Ο κ. Στάθης Χριστοφιλογιάννης, εργαζόμενος στον Δήμο Κω από το 1987, μετέφερε με συγκλονιστικό αυθορμητισμό και αφοπλιστική ειλικρίνεια τη φωνή της αγανάκτησης αλλά και της αξιοπρέπειας του εργαζομένου. Με λόγο απλό, σκληρό, γεμάτο αγωνία και βαθιά ειλικρίνεια, σκιαγράφησε ένα αυθεντικό πορτρέτο του δημοτικού υπαλλήλου που παλεύει καθημερινά για τα αυτονόητα, χωρίς φωνή, χωρίς προστασία, χωρίς εμπιστοσύνη σε κανέναν.
Απουσία προστασίας – Το γάλα και τα ΜΑΠ που δεν έρχονται ποτέ
Ο εργαζόμενος του Δήμου περιγράφει με σαφήνεια την απουσία Μέσων Ατομικής Προστασίας και την καθυστέρηση στην καταβολή ακόμα και στοιχειωδών παροχών, όπως το γάλα: «Μας χρωστάνε το γάλα. Βγήκε νόμος για 300 ευρώ το χρόνο, και ούτε αυτό δεν έχει δοθεί, ενώ βρισκόμαστε ήδη στο τρίτο τρίμηνο του έτους.» Η εικόνα που μεταφέρει είναι αυτή ενός Δήμου που υποχρεούται να παρέχει και όμως αδυνατεί – ή αδιαφορεί – να το κάνει. Οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να δίνουν τον αγώνα τους χωρίς τα στοιχειώδη μέσα.
«Ο εργαζόμενος τρώει τα σκ@#$… κυριολεκτικά»
Ο κ. Χριστοφιλογιάννης περιέγραψε με έντονη γλώσσα την πραγματικότητα των εργαζομένων στους εξωτερικούς χώρους του Δήμου: «Ο εργαζόμενος ο φουκαράς βγαίνει έξω με το χορτοκοπτικό και τρώει τα σκ@#$ στη μούρη. Ο άλλος από την πρέσσα αναπνέει το τοξικό. Και όμως, όλα μένουν ίδια.»
Ο λόγος του δεν είναι ούτε στείρα καταγγελτικός, ούτε ανούσια αντιπολιτευτικός. Είναι ο λόγος ενός ανθρώπου που έχει εργαστεί για δεκαετίες και βλέπει ότι τα αυτονόητα δικαιώματα συνεχίζουν να καταπατούνται. Και το πιο βασικό για τον ίδιο: «Δεν θέλω την εύνοια κανενός. Θέλω όταν φύγω, να μου σφίξει το χέρι ο εργαζόμενος. Αυτό είναι το καλύτερο δώρο.»
Απογοήτευση από τον Σύλλογο Εργαζομένων – Εμπιστοσύνη μόνο στα δικαστήρια
Ο Στάθης Χριστοφιλογιάννης, μέλος του Συλλόγου Εργαζομένων, δεν κρύβει την πικρία του: «Δεν έχω εμπιστοσύνη σε κανέναν. Ούτε ο Σύλλογος με καλύπτει πια. Έχω πει ότι θα συνεχίσω μόνο μέσω της δικαστικής οδού.» Αναφέρθηκε σε ομαδική αγωγή που έχουν καταθέσει 100 εργαζόμενοι: «Εκατό άτομα βάλαμε την υπογραφή μας. Εκεί φαίνεται ποιος ενδιαφέρεται. Όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη.» Το στοιχείο της μοναξιάς όμως δεν λείπει. Ο ίδιος θυμίζει ότι αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που εκφράζει δημόσια τα προβλήματα των εργαζομένων και ότι και τότε, όπως και τώρα, ήταν μόνος του. «Δεν με νοιάζει. Εμένα με αγγίζει το πρόβλημα. Δεν φοβάμαι, δεν γυρεύω εύνοιες.»
Κλείνοντας τη συνέντευξη, ο κ. Χριστοφιλογιάννης ανέφερε: «Δεν έχω εμπιστοσύνη σε κανέναν. Είτε τους αρέσει είτε όχι. Αλλά με ενδιαφέρει να μπορώ να κοιτάζω τον εργαζόμενο στα μάτια.»
