Σε μια βαθιά και αποκαλυπτική ανάλυση της τρέχουσας διεθνούς αστάθειας προχώρησε ο διδάκτωρ Γεωπολιτικής και καθηγητής ευρωπαϊκών θεμάτων, Γιώργος Φίλης, φιλοξενούμενος στην εκπομπή «Στα Κόκκινα» με τον Παναγιώτη Ζουζούνη. Ο καθηγητής περιέγραψε με μελανά αλλά ρεαλιστικά χρώματα την κατάσταση που επικρατεί στον πλανήτη, παρομοιάζοντας το διεθνές σύστημα με μια «ρωσική ρουλέτα» όπου κανείς δεν γνωρίζει πού και πότε θα υπάρξει η επόμενη ανάφλεξη, υπογραμμίζοντας ωστόσο πως πίσω από το φαινομενικό χάος υπάρχει μια ιστορική νομοτέλεια αναδιάταξης ισχύος.
Σύμφωνα με τον κύριο Φίλη, βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη ιστορική καμπή που εμφανίζεται περίπου κάθε εκατό χρόνια, όταν οι παλαιές ισορροπίες δυνάμεων δεν αντιστοιχούν πλέον στην οικονομική και στρατιωτική πραγματικότητα. Η τρέχουσα περίοδος αποτελεί το τελικό στάδιο μιας αστάθειας που ξεκίνησε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, με το διεθνές σύστημα να αναζητά μια νέα μορφή που θα είναι πιθανότατα υβριδική. Ο καθηγητής εκτίμησε ότι οδεύουμε προς ένα σχήμα που θα συνδυάζει τον διπολισμό ή τριπολισμό μεταξύ ΗΠΑ, Κίνας και Ρωσίας, με ένα «κονσέρτο» περιφερειακών δυνάμεων που θα διαθέτουν μεγάλη ελευθερία κινήσεων.
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην περίπτωση της Γροιλανδίας, η οποία έχει αναδειχθεί σε μήλο της έριδος για την Ουάσιγκτον. Ο κύριος Φίλης εξήγησε ότι το ενδιαφέρον των ΗΠΑ δεν είναι συγκυριακό αλλά στρατηγικό, καθώς εντάσσεται στο σύγχρονο «δόγμα Ντονρόε», μια παραλλαγή του δόγματος Μονρόε που επιδιώκει τον πλήρη έλεγχο του δυτικού ημισφαιρίου. Η Γροιλανδία αποτελεί κλειδί για τον στρατιωτικό έλεγχο του Αρκτικού Κύκλου, προσφέρει δυνατότητες έγκαιρης προειδοποίησης, ελέγχει τις νέες εμπορικές διαδρομές που ανοίγουν λόγω της κλιματικής αλλαγής και διαθέτει τεράστια αποθέματα σπάνιων γαιών και υδρογονανθράκων.
Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα και την Κύπρο, ο καθηγητής τόνισε ότι ο Ελληνισμός βρίσκεται στον «αρμό» ενός γεωστρατηγικού «Ταυ» που ενώνει την Ανατολική Μεσόγειο με τη Βαλτική και τον Ινδικό Ωκεανό με τον Ατλαντικό. Η χώρα μας καθίσταται κομβικός διαμετακομιστής ενέργειας για όλη την Ανατολική Ευρώπη, γεγονός που την τοποθετεί στο κέντρο των ιστορικών εξελίξεων. Παράλληλα, ανέλυσε την πορεία της Τουρκίας, σημειώνοντας ότι η γείτονας ακολουθεί μια σταθερή τροχιά ισλαμοποίησης από τη δεκαετία του ’80, χρησιμοποιώντας τη θρησκεία ως συνεκτικό δεσμό για να αποτρέψει τον διαμελισμό της, ενώ πλέον λειτουργεί ως μια καθαρά αναθεωρητική δύναμη που επιδιώκει την αλλαγή συνόρων και την ανατροπή του status quo.
Κλείνοντας την παρέμβασή του, ο Γιώργος Φίλης εμφανίστηκε συγκρατημένα αισιόδοξος για την ικανότητα επιβίωσης του ελληνισμού. Παρά τις προκλήσεις και τις δύσκολες ημέρες που έρχονται, σημείωσε ότι η παγκόσμια αστάθεια μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες επιστροφής για πολλούς Έλληνες του εξωτερικού. Υποστήριξε ότι το DNA της φυλής και το «δαιμόνιο» του Έλληνα έχουν αποδείξει ιστορικά ότι μπορούν να βρουν διέξοδο μέσα από τις πιο δύσκολες ατραπούς, αρκεί να υπάρξει εθνική ομοψυχία, κοινωνική αλληλεγγύη και πίστη στις δυνατότητες της χώρας.
