Γράφει η Αννα Σαρηγιάννη
Το Δημαρχείο μιας πόλης αποτελεί, τόσο συμβολικά όσο και πρακτικά, το κοινό σπίτι όλων των πολιτών. Είναι ο χώρος όπου η τοπική κοινωνία εξυπηρετείται, διεκδικεί και ακούγεται. Τι συμβαίνει, όμως, όταν η ίδια η λειτουργικότητα του κτιρίου θέτει, άθελά της ίσως, όρια στο ποιος μπορεί να περάσει την πόρτα του;
Στο Δημαρχείο της Κω, ένα πρακτικό ζήτημα έχει μετατραπεί σε μια καθημερινή, σιωπηλή δοκιμασία για μια σημαντική μερίδα της τοπικής κοινωνίας. Ο κεντρικός ανελκυστήρας, το μοναδικό μέσο που διασφαλίζει την απρόσκοπτη πρόσβαση στις υπηρεσίες του επάνω ορόφου, παραμένει εκτός λειτουργίας τα τελευταία τέσσερα χρόνια.
Πίσω από αυτή τη χρόνια μηχανική βλάβη, δεν κρύβονται απλώς ανταλλακτικά που λείπουν, αλλά αληθινοί άνθρωποι. Για έναν συμπολίτη μας που χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο, για έναν ηλικιωμένο με μειωμένη κινητικότητα ή για έναν γονιό που μεταφέρει το παιδί του στο καροτσάκι, τα σκαλιά αποτελούν αντικειμενικό εμπόδιο που ακυρώνει το δικαίωμά τους στην αυτονόητη και ισότιμη εξυπηρέτηση. Χωρίς την εναλλακτική του ανελκυστήρα, η αδυναμία πρόσβασης μεταφράζεται αναπόφευκτα σε έναν άτυπο κοινωνικό αποκλεισμό.
Η παρέλευση τεσσάρων ετών χωρίς οριστική λύση αναδεικνύει μια ευρύτερη παθογένεια. Παρά τα κατά καιρούς ρεπορτάζ, τις οχλήσεις και τις αιτήσεις των πολιτών, το πρόβλημα παραμένει. Και είναι ακριβώς αυτή η αίσθηση της εγκατάλειψης που φθείρει τη σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στον δημότη και τη διοίκηση.
Μια πόλη δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο από τον τρόπο που φροντίζει και διευκολύνει την καθημερινότητα εκείνων που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη. Η Κως, ένα νησί με βαθιά παράδοση, ιστορία και πολιτισμό, αξίζει δημόσιες υποδομές που να αντανακλούν ακριβώς αυτές τις αξίες. Υποδομές ανοιχτές, φιλικές και απολύτως προσβάσιμες σε όλους. Χωρίς εξαιρέσεις.
