Πριν λίγες μέρες ήταν η γιορτή της μητέρας. Γέμισαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με μαμάδες, φωτογραφίες, λουλούδια και ευχές. Αναμφίβολα η μάνα είναι μάνα! Είναι ζωή, είναι αγάπη, είναι θυσία, είναι ο άνθρωπος που πάντα θα έχει την έγνοια του παιδιού της μέχρι τη δύση της ζωής της.Κι ο μπαμπάς πού βρίσκεται;
Μα εκεί δίπλα, θα απαντήσει κάποιος. Φυσικά και εκεί δίπλα είναι η θέση του. Να στηρίζει, να αγκαλιάζει, να φροντίζει για της πολλαπλές ανάγκες της οικογένειας του. Γιατί η μαμά είναι αντικατάστατη αλλά και ο ρόλος του πατέρα είναι κύριος και εξίσου σημαντικός στην καθημερινότητα και στην “υγεία” μιας οικογένειας.
Κι αν ο μπαμπάς, είναι απών; Αν επιλέγει συνειδητά είτε μέσα στο γάμο είτε έπειτα από διαζύγιο, να απουσιάζει; Αν είναι πατέρας μόνο στα χαρτιά και στο επίθετο; Πόσο επηρεάζει το μεγάλωμα του παιδιού του και την ηρεμία της οικογενειακής ζωής;
Ας μιλήσουμε για την περίπτωση ενός διαζυγίου, που δυστυχώς είναι συχνό φαινόμενο στις μέρες μας.. Ποιά επίδραση έχει η απουσία του πατέρα στο ή στα παιδιά αλλα και στη μονογονεϊκή οικογένεια; Εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως η ποιότητα της σχέσης που είχε ο πατέρας με το παιδί πριν το διαζύγιο, η σταθερότητα του περιβάλλοντος μετά την αποχώρησή του και η υποστήριξη που λαμβάνει ο γονέας που αναλαμβάνει τη φροντίδα του παιδιού.
Όσον αφορά τις επιπτώσεις στο παιδί, μπορεί να εμφανιστούν συναισθηματικά προβλήματα, προβλήματα συμπεριφοράς, δυσκολίες στις σχέσεις καθώς και μειωμένη απόδοση στο σχολείο. Μπορεί να εμφανιστούν αισθήματα απόρριψης, εγκατάλειψης ή ενοχής, ιδιαίτερα αν το παιδί δεν έχει ξεκάθαρη εικόνα για την αποχώρηση του πατέρα. Παράλληλα ελλοχεύει κίνδυνος επιθετικής ή αντικοινωνικής συμπεριφοράς, ιδιαίτερα σε αγόρια.
Η απουσία πατρικού προτύπου μπορεί επίσης να επηρεάσει την ανάπτυξη υγιών διαπροσωπικών σχέσεων στο μέλλον.Στην εξίσωση όμως δεν υπάρχουν μόνο τα παιδιά αλλά και η μητέρα, η οποία από μάνα, ξαφνικά καλείται να γίνει και πατέρας. Η μητέρα που μένει πίσω συχνά επωμίζεται αυξημένα βάρη, οικονομικά και συναισθηματικά, με αποτέλεσμα αυξημένο άγχος. Επιπροσθέτως η απουσία δεύτερου ενήλικα στο σπίτι μπορεί να δυσκολεύει την πειθαρχία, την καθοδήγηση και τη συναισθηματική κάλυψη του παιδιού.
Η χωρισμένη μητέρα συχνά καλείται να καλύψει πολλές από τις ανάγκες με λιγότερους πόρους, κάτι που εντείνει το στρες και τις εντάσεις.Εν κατακλείδι….Η απουσία του πατέρα από τη ζωή του παιδιού και της μητέρας μετά από ένα διαζύγιο δεν είναι απλώς μια οικογενειακή αλλαγή.. Είναι μια βαθιά ψυχολογική και κοινωνική τομή που αφήνει αποτυπώματα σε κάθε πλευρά της καθημερινότητας.
Το παιδί μεγαλώνει με κενά, αναζητώντας πρότυπα και συναισθηματική σταθερότητα, ενώ η μητέρα συχνά επωμίζεται διπλό ρόλο, ισορροπώντας ανάμεσα στις απαιτήσεις της ανατροφής και τις δικές της ανάγκες. Η κοινωνία οφείλει να δίνει χώρο και στήριξη, αναγνωρίζοντας τη σημασία της πατρικής παρουσίας και ενθαρρύνοντας σχέσεις που στηρίζονται στην ευθύνη, τη συνέπεια και την αγάπη – ακόμα και μετά το τέλος ενός γάμου.
Με άλλα λόγια: ο γονεϊκός ρόλος δεν ακυρώνεται από το διαζύγιο — και η κοινωνία έχει ρόλο στο να το υπενθυμίζει, να το στηρίζει και να το διευκολύνει.Γιατί η γονεϊκή ιδιότητα δεν λήγει με το διαζύγιο μα συνεχίζεται και καθορίζει τις ζωές των παιδιών μας. Κάτι που δυστυχώς, πολλοί δεν το εφαρμόζουν, αφήνοντας τον εγωισμό να υπερνικήσει…
Κλεοπάτρα Μισαηλίδου
(Το παρόν άρθρο αποτελεί προσωπική άποψη και αποτύπωση σκέψεων της γράφουσας, βασισμένη στην παρατήρηση, την εμπειρία και τη δημοσιογραφική προσέγγιση του θέματος. Δεν φέρει χαρακτήρα επιστημονικής ανάλυσης, ούτε φιλοδοξεί να υποκαταστήσει τον ρόλο του ψυχολόγου ή να προσφέρει εξειδικευμένες συμβουλές. Κάθε περίπτωση είναι μοναδική και, όταν κρίνεται απαραίτητο, η στήριξη από ειδικούς είναι πολύτιμη και αναντικατάστατη.)
(https://www.kosinaction.gr/)
