Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζονται πολλά για να τους θυμάσαι. Τους καταλαβαίνεις από τον τρόπο που μιλούν γι’ αυτούς όσοι μένουν πίσω. Από την ηρεμία που αφήνουν στην καρδιά.
Ο Αλκιβιάδης Χατζηνικολάου ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος.
Δεν έκανε θόρυβο. Όμως άφηνε αποτύπωμα. Κι αυτό φανηκε σήμερα καθαρά: στα παιδιά του τις δύο κόρες και τον γιο του , στην σύζυγό , στους φίλους του, σε όσους γνώρισαν την καλοσύνη και τη λεβεντιά του.
Ο λόγος του κ. Καμπουράκη, του παιδικού του φίλου, ήταν μια αληθινή μαρτυρία ζωής. Και όταν μίλησε η κόρη του, φάνηκε τι σημαίνει να είσαι πατέρας που αφήνει αρχές και χαρακτήρα. Το «ευχαριστώ» ενός παιδιού που ξέρει τι είχε, είναι το πιο δυνατό αντίο.
Και τότε έρχεται η σκέψη που γεννά κάθε απώλεια:
όταν φύγουμε εμεις, τι θα μείνει πίσω μας;
Ο Αλκιβιάδης πρόλαβε.Το βλέπεις στα μάτια των παιδιών του.Το ακούς στα λόγια των φίλων του.
Χωρίς υπερβολές , αλλά με αλήθεια.
Ξεχωριστός άνθρωπος. Αγνός στην ψυχή .Φίλος του συγχωρεμένου παππού μου, του Μιχάλη —μαζί στις εκλογικες μάχες και στην αγαπη για την Κω, την “Ανθρώπινη ΚΩ”
Καλό ταξίδι, Αλκιβιάδη.
Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του,στην γυναίκα του , στις δύο κόρες και τον γιο του, στα αδέλφια του , στα ανίψια και σε όλους όσοι τον αγάπησαν.
Ακομα συλλυπητήρια στον φίλο και συνάδελφο , Γιώργο Λιοδάκη.
Τελικά, αυτό μένει:
ο τρόπος που έζησες, οι αξίες που δίδαξες και μεταλαμπάδευσες
και η αγάπη που αφήνεις πίσω σου.
Άννα Σαρηγιάννη
