Γράφει ο Παναγιώτης Ζουζούνης…
Ο Όσκαρ Ουάιλντ έλεγε πως «η υποκρισία είναι το φόρεμα που φοράει η κακία για να δείχνει σεβαστή». Στην περίπτωσή μας, το φόρεμα αυτό είναι ραμμένο με υποσχέσεις για «βιωσιμότητα» και «ισορροπία» ενώ την ίδια στιγμή κάτω από το ύφασμά του κρύβεται η ωμή πραγματικότητα της αλόγιστης επιβάρυνσης.
Η πρόσφατη προέγκριση οικοδομικής άδειας για τη νέα θηριώδη τουριστική επένδυση 1.200 κλινών στο Πυλί, είναι η επίσημη «σφραγίδα» της υποκρισίας ενός ανθρώπου που έχει αναγάγει το «πολιτικό ψέμα» σε επιστήμη.
Η «παραμύθα» των 100 κλινών και η σκληρή πραγματικότητα
Πριν από λίγο καιρό, κάποιος, ενδεδυμένος την κάππα του «σωτήρα» της βιωσιμότητας, κατά τη συζήτηση για το Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο, διακήρυττε ότι το νησί φθάνει στα όριά του.
Πρότεινε μάλιστα με στόμφο, τη θέσπιση ανωτάτου ορίου 100 κλινών για κάθε νέα ξενοδοχειακή μονάδα, κλείνοντας πονηρά το μάτι στους ευαισθητοποιημένους πολίτες αλλά και στον δραστήριο σύλλογο «Sustainable Kos» με τον οποίον υπάρχει και υπόβαθρο συνεργασίας.
Έδειχνε να νοιάζεται, τάχα μου, για το μέλλον των παιδιών και των παιδιών των παιδιών μας. Κι όλα αυτά κοιτάζοντας στα μάτια μια μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας απ’ το πόντιουμ του Λαογραφικού Μουσείου.
Πόσο γρήγορα όμως ξεχάστηκαν όλα αυτά;
Για το «θηρίο» 1200 κλινών στην περιοχή Λιμνάρα Πυλίου που γίνεται λόγος τελευταία, η Υπηρεσία Καθαριότητας του Δήμου είπε «ναι», η Κοινότητα Πυλίου είπε «ναι», η ΔΕΥΑΚ είπε «ναι» και η Πολεοδομία, της οποίας πολιτικός προϊστάμενος είναι ο ίδιος ο «Σωτήρας», έδωσε επίσης την «προέγκρισή» της.
Πώς γίνεται λοιπόν ένας άνθρωπος, όταν γράφουν οι κάμερες, να λέει «όχι πάνω από 100 κλίνες» και την ίδια στιγμή οι δικές του υπηρεσίες να υπογράφουν ή ακόμα χειρότερα, να έχουν ήδη υπογράψει, για 1.200; Η απάντηση είναι απλή. Κοροϊδεύει ελαφρά τη καρδία τους πάντες.
Αν πίστευε έστω και ένα δευτερόλεπτο όσα διακήρυττε περί βιωσιμότητας, δεν θα επέτρεπε στις υπηρεσίες του να δώσουν το «πράσινο φως» σε ένα έργο που επιβαρύνει τις υποδομές όσο 12 μικρότερα ξενοδοχεία μαζί!
Μικροπολιτική επιβίωση με ορίζοντα το 2028
Θα ρωτήσει κάποιος «γιατί αυτή η στάση»; Η εξήγηση είναι απλή. Ο λόγος αυτής της υποκρισίας είναι καθαρά ψηφοθηρικός. Κάποιος νιώθει ότι μέρα με τη μέρα χάνει ολοένα και περισσότερο τον έλεγχο του νησιού και η νευρικότητά του είναι έκδηλη, ομοίως κι πανικός του.
Γνωρίζοντας ότι στις επόμενες εκλογές πιθανώς θα βρει απέναντί του ισχυρούς αντιπάλους, προερχόμενους ίσως ΚΑΙ απ’ τον ξενοδοχειακό κλάδο, προσπαθεί απεγνωσμένα να πατήσει σε δύο βάρκες ταυτόχρονα.
Από τη μία, εμφανίζεται ως «προστάτης» του περιβάλλοντος για να επιχειρήσει να υφαρπάξει την ψήφο των ευαισθητοποιημένων πολιτών και των Συλλόγων. Από την άλλη, δίνει γη και ύδωρ στις μεγάλες επενδύσεις, αποδεικνύοντας ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η επανεκλογή του το 2028, με κάθε κόστος, ακόμα και με το «τζογάρισμα» της βαρύτατης επιβάρυνσης των υποδομών του νησιού.
Το συμπέρασμα ένα και αποκαλυπτικό
Πρόκειται για μια στάση βαθιά υποκριτική και προσχηματική που υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών. Η θέση για τις 100 κλίνες δεν απετέλεσε ποτέ ατόφιο πολιτικό του όραμα. Δεν είναι τίποτα παραπάνω από άλλο ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα, τακτική που συνηθίζει άλλωστε, αποσκοπώντας αποκλειστικά σε βραχυπρόθεσμα μικροπολιτικά κέρδη.
Πλέον οι πολίτες και βλέπουν και καταλαβαίνουν και προπαντός θυμούνται. Κι αν κάποιοι δεν θυμούνται, είμαστε εμείς εδώ για να τα θυμίζουμε. Άλλα λέει, άλλα κάνει και το μόνο που τον νοιάζει είναι η καρέκλα.
Η Κως αξίζει μια ηγεσία με θάρρος και ειλικρίνεια. Αξίζει να διοικείται από ανθρώπους που αν μη τι άλλο σε κοιτούν στα μάτια και σου εμπνέουν εμπιστοσύνη. Το νησί έχει ανάγκη από έναν ηγέτη που να βλέπει μπροστά κι όχι έναν παντελώς αναξιόπιστο «πολιτικό ακροβάτη» που δείχνει έτοιμος να θυσιάσει το μέλλον του τόπου στον βωμό της επανεκλογής του.
