Γράφει ο Παναγιώτης Ζουζούνης…
Μέσα σε ένα κλίμα διαρκώς αυξανόμενης δυσπιστίας απέναντι στη ολοφάνερη διοικητική ασάφεια που πλέον χαρακτηρίζει ένα μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητας του Δήμου Κω, ένα ακόμα επεισόδιο ήρθε να προστεθεί στο φθαρμένο αφήγημα της «τάξης» και της «οργάνωσης» που με το ζόρι πλέον προσπαθεί να πλασάρει η Δημοτική Αρχή προς τα έξω.
Παρά την ξεκάθαρη δημόσια δήλωση του αρμόδιου Αντιδημάρχου Πρασίνου, ότι ο Δήμος δεν έχει απολύτως καμία σχέση με συγκεκριμένη εταιρεία συνδημότη μας που αυτοπροτάθηκε να καθαρίσει τα πάρκα της πόλης, ζητώντας μάλιστα και δωρεές, η ίδια η εταιρεία προχώρησε την ίδια κιόλας ημέρα στον καθαρισμό του πάρκου Κυκλοφοριακής Αγωγής στην πόλη της Κω.
Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι ένα και επίμονο. Ποιος άνοιξε την πόρτα; Ποιος έδωσε το «πράσινο φως» στον ιδιώτη να εισέλθει σε δημοτικό χώρο και να προβεί σε εργασίες, χωρίς διαγωνισμό, χωρίς επίσημη ανάθεση, χωρίς καμία απολύτως ενημέρωση για το αν πρόκειται για δωρεάν πρωτοβουλία ή για εργολαβία πίσω από κλειστές πόρτες;
Ο Ε97 επικοινώνησε αρχικά με τον Αντιδήμαρχο Περιβάλλοντος ο οποίος, ως συνήθως, δήλωσε αναρμόδιος και μας παρέπεμψε στον Αντιδήμαρχο Πρασίνου. Ο τελευταίος είχε ήδη προβεί σε ρητή και δημόσια διάψευση της οποιασδήποτε εμπλοκής του Δήμου με την εν λόγω εταιρεία. Και όμως, λίγες ώρες αργότερα, ο χώρος καθαρίστηκε από αυτήν την εταιρεία και μάλιστα χωρίς να γνωρίζει κανείς εάν αυτό έγινε δωρεάν ή με το αζημίωτο. Εκ του αποτελέσματος λοιπόν, η επίσημη και με δελτίο τύπου εκπεφρασμένη θέση του Δήμου, διαψεύστηκε εκκωφαντικά.
Ο ιδιοκτήτης της εταιρείας, παρότι αρνήθηκε να κάνει δημόσιες δηλώσεις, όταν ρωτήθηκε από τον Ε97 για το ποιος του έδωσε πρόσβαση στον χώρο, υπέδειξε συγκεκριμένο άτομο που σχετίζεται με τον αθλητισμό και έχει ως «βάση» του το εν λόγω πάρκο. Με άλλα λόγια, η πόρτα άνοιξε από «μέσα», χωρίς θεσμικό πλαίσιο, χωρίς απόφαση, χωρίς ευθύνη. Πληροφορίες αναφέρουν δε, οτι και το εν λόγω άτομο που εν τέλει επέτρεψε την είσοδο, είχε προμηθευτεί τα κλειδιά από υψηλόβαθμο στέλεχος της Δημοτικής Αρχής με την άδεια να επιτρέψει στον ιδιώτη την είσοδο στο πάρκο.
Το αποτέλεσμα; Ο Αντιδήμαρχος Πρασίνου να μένει ξεκρέμαστος, εκτεθειμένος δημόσια από ενέργειες άλλων. Τα όσα δήλωσε διαψεύστηκαν όχι απλώς με λόγια, αλλά με πράξεις. Η εικόνα του ακυρώθηκε μέσα σε λίγες ώρες από την ίδια τη λειτουργία του Δήμου που φανερά πια, όχι μόνο δεν λειτουργεί, αλλά εκθέτει ακόμη και τους ίδιους τους Αντιδημάρχους της, τους οποίους δείχνει να χρησιμοποιεί ως «αναλώσιμα» υλικά στην κιμαδομηχανή της καθημερινότητας.
Οι πληροφορίες λένε ότι μετά απ’ αυτό, ο Αντιδήμαρχος Πρασίνου ήδη εκφράζει στον κοντινό του κύκλο την δυσφορία του, σκεπτόμενος το επόμενο βήμα κι αυτή δεν είναι η μόνη τέτοια περίπτωση. Οι φήμες και για έτερο δημοτικό σύμβουλο της Δημοτικής Αρχής, αυτή τη φορά απ’ την περιοχή του «Τριγώνου» που σκέπτεται την ανεξαρτητοποίηση – ηρωϊκή έξοδο, έχουν τις τελευταίες ημέρες φουντώσει, επιβεβαιώνοντας αυτό που όλοι πλέον ψιθυρίζουν. Οτι το εσωτερικό του «σκάφους» της δημοτικής αρχής όχι μόνο μπάζει νερά, αλλά οτι το ρήγμα πια είναι μη διαχειρίσιμο.
Για τα υπάρχοντα δε στελέχη, παραγκωνισμένα και μη, που εκφράζουν ανοικτά πια τον προβληματισμό τους ως προς το έλλειμα ηγεσίας στους κόλπους της Δημοτικής Αρχής, νομίζω δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Εδώ και καιρό η πιάτσα βουίζει για συντροφικούς καυγάδες και «μαχαιρώματα» μεταξύ δημοτικών συμβούλων με αφορμή τα προβλήματα της συγκοινωνίας, για δυσαρέσκεια βασικών αντιδημάρχων για τα «μπαλκόνια» του Σάκη, για παράπονα μη αξιοποίησης ορισμένων, για προεκλογικές υποσχέσεις του Δημάρχου προς πρώην στενους του συνεργάτες και νυν απλούς δημοτικούς συμβούλους, οι οποίες δεν εκπληρώθηκαν και για περιπτώσεις εσωτερικών ξεκαθαρισμάτων που δείχνουν οτι βασικά συνεκτικά υλικά αυτής της ομάδας, ήταν, είναι κι όπως όλα δείχνουν θα συνεχίσουν να είναι, οι δοσοληψίες θέσεων και ευκαιριών για προσωπική προβολή.
Κι ενώ το καράβι μπάζει από παντού και κινδυνεύει να βυθιστεί αύτανδρον στα σκοτεινά νερά της αναξιοπιστίας και της χλεύης παίρνοντας μαζί στη δίνη του και όλο το νησί, ο «ευθυτενής» κυβερνήτης επιμένει απ’ τη… γέφυρα να προσποιείται οτι έχει χαράξει ρότα, πρόσω ολοταχώς, προς κάποιο απάνεμο λιμάνι, όπου παραδομένος στη δική του «Φάτα Μοργκάνα», μόνο εκείνος βλέπει στον ορίζοντα. Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη άλλωστε!
Το ρολόι μετρά αντίστροφα και η άμμος στην κλεψύδρα της άλλοτε «Ισχυρής» Κω, αδειάζει. Και μαζί της παίρνει και την τελευταία ελπίδα που είχε η τοπική κοινωνία οτι μια δημοτική αρχή που επανεξελέγη με μεγάλα ποσοστά, θα μπορούσε ίσως να ξεπεράσει τον εαυτόν της και να αφήσει θετικό αποτύπωμα στον τόπο, κάτι που πολύ φοβάμαι οτι δεν θα συμβεί υπό αυτές τις συμπαντικές παραμέτρους. Ίσως σε κάποια άλλη διάσταση, σε κάποια άλλη ζωή, σε κάποια άλλη υπαρξιακή συγκυρία.
Το τέλος είναι ήδη εδώ. Πολιτικό. Ηθικό. Διοικητικό. Αξιακό. Το νησί δεν μπορεί πλέον να διοικείται από «φαντάσματα» και χαμογελαστούς «εξαφανισμένους». Χρειάζεται ανθρώπους που να στέκονται στο ύψος των περιστάσεων. Που να λένε «έφταιξα» όταν πρέπει, «παρών» όταν απαιτείται και «φεύγω» όταν δεν γίνεται αλλιώς. Προπαντός χρειάζεται ανθρώπους ευθυτενείς, πάνω απ’ όλα στην ψυχή. Κι αυτό, πολύ φοβάμαι, πως δεν συμβαίνει.
Το τέλος αυτής της διαδρομής βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ και προμηνύεται οδυνηρό. Και δεν θα είναι απλώς ένα πολιτικό ναυάγιο. Θα είναι μια τραγωδία. Ολική. Νομοτελειακή. Αμετάκλητη. Μα πάνω και πέρα απ’ όλα, δίκαιη 100%.
Και τούτο γιατί μπορεί κανείς να κοροϊδεύει πολλούς για λίγο ή λίγους για πολύ. Να κοροϊδεύει κανείς τους πάντες και για πάντα, είναι αδύνατον.
Καληνύχτα σας… «κύριε» !
