Γράφει ο Παναγιώτης Ζουζούνης…
Κοινή διαπίστωση αποτελεί οτι η εικόνα της δημοτικής αρχής μοιάζει πλέον, περισσότερο με μια τράπουλα ανακατεμένη χωρίς στρατηγική παρά με μια συμπαγή ομάδα διοίκησης. Ο τελευταίος ανασχηματισμός, που υποτίθεται θα έδινε μια νέα πνοή στη δημοτική ομάδα, απετέλεσε ντόμινο εσωστρέφειας, προσωπικών πικριών και αποστασιοποιήσεων, στοιχεία που απειλούν ευθέως τη συνοχή της παράταξης και κατ’ επέκταση, τη σταθερότητα της ίδιας της διοίκησης του νησιού.
Όλα δείχνουν ότι ο δήμαρχος, στην προσπάθειά του να «ανανεώσει» το σχήμα εξουσίας, έχασε την ισορροπία του πολιτικού παιχνιδιού. Αντί να ενισχύσει το συλλογικό πνεύμα, δημιούργησε περισσότερες ρωγμές οι οποίες μοιάζουν πλέον αγεφύρωτες. Οι επιλογές του προκάλεσαν αλυσιδωτές αντιδράσεις στα ενδότερα της παράταξής του, με τις συνέπειες να αποδεικνύονται ήδη ανυπολόγιστες.
Το πρώτο σημάδι ήρθε από τον τέως αντιδήμαρχο κ. Σοφοκλή Δουδούς, ο οποίος σε μια σαφή πράξη διαφοροποίησης ψήφισε «όχι» στην πρόταση της ίδιας του της παράταξης στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο. Μια πολιτική κίνηση που, αν μη τι άλλο, στέλνει μήνυμα εσωτερικής ρήξης και προσωπικής απογοήτευσης.
Το δεύτερο πλήγμα ήρθε από την πρώην αντιδήμαρχο Πολιτισμού, Τουρισμού και Εθελοντισμού, κ. Ματίνα Βουκελάτου – Χριστοδουλίδη. Αν και εκτός πολιτικής, καθότι προσφάτως παραιτήθη, με δημόσια ανάρτησή της «άδειασε» τον δήμαρχο, κατηγορώντας τον ανοιχτά για απαξίωση των εκλεγμένων δημοτικών συμβούλων και για τη θολή, υποτονική παρουσία της Κω στη διεθνή τουριστική σκηνή, με αφορμή την έκθεση του Λονδίνου. Μια δήλωση που προκάλεσε αίσθηση, όχι μόνο για το περιεχόμενό της, αλλά και για το ότι έρχεται από έναν άνθρωπο που μέχρι πρότινος βρισκόταν στον στενό πυρήνα του δημάρχου.
Το τρίτο επεισόδιο ήρθε να ολοκληρώσει την εικόνα αποσύνθεσης. Στη συνεδρίαση της Δημοτικής Επιτροπής της Παρασκευής, ο αντιδήμαρχος κ. Παναγιώτης Χατζηχριστοφής, σε μια κίνηση που αιφνιδίασε πολλούς, ψήφισε «παρών» στη μελέτη για τη συγκομιδή απορριμμάτων. Μια μελέτη που είχε σχεδιάσει ο νεοορκισθείς δημοτικός σύμβουλος, και αντικαταστάτης της κ. Βουκελάτου, κ. Θεοφιλίδης. Η στάση του κ. Χατζηχριστοφή, είτε οφείλεται σε προσωπική πικρία, είτε σε έλλειψη ενημέρωσης, ανέδειξε για άλλη μια φορά ότι η συνοχή της δημοτικής ομάδας έχει χαθεί προ πολλού.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η γκρίνια και τα φαινόμενα διαφοροποίησης στα ενδότερα της παράταξης της δημοτικής αρχής πληθαίνουν με γεωμετρική πρόοδο. Ο δήμαρχος φαίνεται να έχει χάσει την αίσθηση του πολιτικού του κέντρου, υιοθετώντας ένα δεύτερο προφίλ διοίκησης, συγκεντρωτικό, απρόσιτο, και ενίοτε αυτάρεσκο. Αρκετοί μέχρι πρότινος στενοί του συνεργάτες νιώθουν πλέον αποκομμένοι, υποτιμημένοι, χωρίς ρόλο και προοπτική.
Πλέον, και σύμφωνα με πληροφορίες, όλο και περισσότερα στελέχη της δημοτικής αρχής φαίνεται να επικεντρώνονται στην προσωπική τους «επιβίωση». Έχοντας αντιληφθεί ότι η δομική κατάρρευση της παράταξης είναι πλέον θέμα χρόνου, ενδιαφέρονται κυρίως για τη διαχείριση της δικής τους δημόσιας εικόνας ενόψει του 2028, προσπαθώντας να ενισχύσουν το κοινωνικό και λαϊκό τους έρεισμα, διαμορφώνοντας τις συνθήκες για το πολιτικό τους μέλλον, πιθανότατα μακριά από τη σημερινή τους παράταξη. Έτσι, κάθε έννοια συλλογικότητας και συνεργασίας έχει πλέον χαθεί, καθώς ο καθένας κοιτάζει πώς θα σταθεί όρθιος στο επικείμενο ναυάγιο που διαφαίνεται νομοτελειακά να συντελείται.
Η πραγματικότητα; Σκληρή! Σε μια περίοδο που η Κως αντιμετωπίζει τεράστιες προκλήσεις, από τη διαχείριση των υποδομών και των απορριμμάτων, μέχρι τα μεγάλα έργα που χρονίζουν, η δημοτική αρχή μοιάζει εγκλωβισμένη στα δικά της εσωτερικά παιχνίδια εξουσίας. Μια παράταξη βυθισμένη στη μικροπολιτική και στις προσωπικές ισορροπίες όχι απλώς δεν μπορεί να λύσει προβλήματα, αλλά τα πολλαπλασιάζει.
Το μήνυμα πια είναι ξεκάθαρο. Η παράταξη του δημάρχου δείχνει να βρίσκεται σε κρίση ταυτότητας, με ρήγματα που βαθαίνουν και στελέχη που σιωπούν… προς το παρόν. Αν δεν υπάρξει άμεση πολιτική αφύπνιση, η φθορά θα πάρει μόνιμο χαρακτήρα και οι αποστασιοποιήσεις θα γίνουν αποχωρήσεις και μάλιστα ηχηρές.
Κι αν κάτι χρειάζεται αυτή τη στιγμή η Κως, δεν είναι ένας δήμαρχος που ανακατεύει συνεχώς την τράπουλα, βάζοντας απέναντι τους πάντες εκτός του κακού του εαυτού, όπως ίσως θα έπρεπε, αλλά ένας ηγέτης που μπορεί να κρατήσει το καράβι στη ρότα της ανάπτυξης με μέτωπο το μέλλον για το οποίο εδώ και καιρό δεν ακούμε τίποτα. Το ερώτημα παραμένει σκληρό κι αναπάντητο. Μια δημοτική αρχή που δεν μπορεί να λύσει τα δικά της εσωτερικά προβλήματα, πώς μπορεί να λύσει τα προβλήματα του τόπου;
