Γράφει ο Παναγιώτης Ζουζούνης…
Όσα εκτυλίχθηκαν στην ειδική συνεδρίαση απολογισμού της δημοτικής αρχής, το βράδυ της Κυριακής στη Μαρίνα, δεν ήταν παρά ο επίλογος ενός πολιτικού έργου που έχει χάσει προ πολλού το κοινό του. Ας είμαστε ειλικρινείς… Αυτό που είδαμε δεν ήταν απολογισμός, αλλά μια, τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά, προσπάθεια επιβεβαίωσης ενός αφηγήματος που κινείται μεταξύ αυτοθαυμασμού και ωραιοπάθειας.
Απολογισμός σημαίνει λογοδοσία, σημαίνει αντανάκλαση της πράξης στην κοινωνία. Σημαίνει αλληλεπίδραση με τον τελικό αποδέκτη. Όταν όμως η αίθουσα της Μαρίνας παραμένει άδεια κι ορφανή, με μοναδικούς παρόντες τους δημοτικούς συμβούλους, τους υπαλλήλους του Δήμου και της Μαρίνας, τους δημοσιογράφους, κάποια στενά συγγενικά πρόσωπα μελών της δημοτικής αρχής, με αποτέλεσμα πολίτες και φορείς να μετριούνται πια στα δάχτυλα του ενός χεριού, τότε το μήνυμα δεν είναι ηχηρό αλλά εκκωφαντικό. Είναι μια πράξη ολικής κοινωνικής αποστροφής και το κεντρικό σύμπτωμα μιας ολικής νομοτελειακής και κατά τη γνώμη μου μη αναστρέψιμης πια πολιτικής αποδρομής.
Το άλλοθι της «δύστροπης» αντιπολίτευσης και η γύμνια της εξουσίας
Πολλοί έσπευσαν να σχολιάσουν την απουσία της αντιπολίτευσης και θα είχαν απόλυτο δίκαιο εάν επρόκειτο για μια τυπική συνεδρίαση ενός δημοτικού συμβουλίου κατά την οποία πιθανώς να τίθεντο επί τάπητος θέματα κρίσιμα για τον δημότη και την ζωή του. Ας είμαστε όμως δίκαιοι και τίμιοι. Συνεδρίαση παρουσίασης πεπραγμένων ήταν την Κυριακή. Άρα η επιλογή κάποιων συμβούλων να απέχουν από τη διαδικασία, δεν στέρησε τίποτα κι από κανέναν. Πολύ περισσότερο αν μιλάμε για μια διαδικασία η οποία δεν εμπεριείχε κάποιο κρίσιμο ή φλέγον για την τοπική κοινωνία ζήτημα, αλλά την comme il faut αποδοχή ή μη της εκδοχής της δημοτικής αρχής για τα πεπραγμένα της κατά το έτος 2025.
Ναι λοιπόν, αυτό αποτελεί και πολιτική θέση και δήλωση. Είναι μια συμβολική πράξη πολιτικού ακτιβισμού απέναντι σε μια δημοτική αρχή που ενώ έχει την ισχυρή λαϊκή νομιμοποίηση, έχει παντελώς αποτύχει να εμπνεύσει ή να παράξει ουσιαστικό έργο πλην κάποιων πολύ φωτεινών εξαιρέσεων. Σίγουρα θα είχε περισσότερο «ψωμί» εάν παρίσταντο όλοι, σίγουρα θα ήταν και πιο ολοκληρωμένη η διαδικασία στα μάτια του νομοθέτη. Στα μάτια των πολιτών και των τοπικών φορέων όμως; Λυπάμαι, χάσατε !
Το γεγονός ότι κατά την παρουσίαση, υπήρχαν δημοτικοί σύμβουλοι της δημοτικής αρχής που ούτε καν παρακολουθούσαν, άλλοι που ούτε καν αντάλλαξαν βλέμματα, άλλοι που έκατσαν στη θέση του κοινού για «μπούγιο» και κάποιοι άλλοι που στο τέλος ούτε καν χειροκρότησαν τυπικά έστω, καταδεικνύει και μια παράλληλη πραγματικότητα. Ότι δεν χρειάζεται να λείπει κανείς από μια αίθουσα για να «απουσιάζει».
Όσον αφορά τη Δύναμη Αλλαγής ειδικά, υπάρχουν αρκετά πράγματα για τα οποία μπορεί κανείς να τους ψέξει. Έχουν σηκώσει τους τόνους χωρίς λόγο κάποιες φορές. Έχουν ψηφίσει αρνητικά κάποιες άλλες. Υπάρχει συχνά κάτι «ακατέργαστο» στην παρουσία τους στις συνεδριάσεις. Τους βγαίνει μια απογοήτευση η οποία συχνά παίρνει τη μορφή της έντασης. Δεν διοικεί όμως η Δύναμη Αλλαγής. Κι αν μέχρι πρότινος «έφταιγε» σε κάποιους η παρουσία της στα όργανα, πως είναι δυνατόν τώρα να φταίει η απουσία της;
Αν λοιπόν για κάποιους η αντιπολίτευση υποχρεούται να συμμετέχει επειδή έχει τη λαϊκή νομιμοποίηση να το κάνει, αντίστοιχα και η δημοτική αρχή έχει την λαϊκή νομιμοποίηση να φροντίζει για την πρόοδο του τόπου και όχι για την πρόοδο των εντυπώσεων.
Αδειανό το προσκεφάλι, αδειανό. Έμειν’ ορφανό.
Σπουδαίο το λαϊκό άσμα του Γιώργου Κόρου και του Λάκη Τσώλη που έγινε τεράστια επιτυχία στις αρχές των 90s απ’ τον Μάκη Χριστοδουλόπουλο. Το πραγματικά ανησυχητικό όμως, δεν είν’ το αδειανό το «προσκεφάλι», ούτε και το ποιος έλειπε τελικά από τα …ορφανά «έδρανα» της αντιπολίτευσης. Το μεγάλο πρόβλημα είναι το ποιος τελικά έλειπε από τις καρέκλες του απλού κόσμου. Αυτός είναι ο «ελέφαντας στο δωμάτιο» που κάποιοι κάνουν ότι δεν βλέπουν.
Η τοπική κοινωνία δεν απουσίασε από άγνοια. Απουσίασε από απαξίωση και το χειρότερο; Απουσίασε εν γνώσει της. Ο πολίτης της Κω δεν είναι βολεμένος και κατευθυνόμενος σαν φτερό στον άνεμο. Παρακολουθεί, διαβάζει, ενημερώνεται, έχει κρίση κι αξιολογεί και με την εκκωφαντική απουσία του από μια καθ’ όλα ανοικτή εκδήλωση, έστειλε ένα σκληρό μήνυμα αποδοκιμασίας. Βροντοφώναξε: «Δεν πάτε καλά. Δεν σας στηρίζουμε. Πάρτε το αλλιώς».
Η δημοτική αρχή των απελπισμένων και των «κοτζαμπάσηδων»
Ενώ η δημοτική αρχή επιδίδεται σε μια επιχείρηση εξωραϊσμού της πραγματικότητας, προσπαθώντας να «μακιγιάρει» μια χαοτική πορεία στην πλειονότητα των ζητημάτων της καθημερινότητας, η ίδια της η δομή καταρρέει. Η εικόνα μιας ομάδας ανθρώπων που ενώ στο παρελθόν μέτρησαν κάποιες πολύ σημαντικές επιτυχίες, σήμερα έχει πια χάσει τον προσανατολισμό της, να πορεύεται διχασμένη, χωρίς συνοχή και παραδομένη στις εσωτερικές αντιπαραθέσεις και στον αθέμιτο ανταγωνισμό μεταξύ «συναδέλφων», είναι τραγική.
Μια δημοτική αρχή – έρμαιο των δημόσιων και σε κοινή θέα αλληλοσπαραγμών μεταξύ των ίδιων της των μελών, που σε τίποτα δεν θυμίζει όχι μόνο την παράταξη του 2019 αλλά ούτε καν μια τυπική δημοτική παράταξη, μια δημοτική αρχή αποτελούμενη από κάποια πρόσωπα (ευτυχώς όχι όλα), που το μόνο που τους νοιάζει πλέον, είναι η προσωπική τους πολιτική «επιβίωση» ενόψει του 2028, δείχνει παντελώς αδύναμη να λύσει τα εσωτερικά της προβλήματα. Λέτε να μπορεί να λύσει τα προβλήματα του τόπου; Αυτό, ο κόσμος το εισέπραξε, το ξέρει, το έχει πια αποδεχτεί και το «δουλεύει» μέσα του…
Η ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας
Δεν φταίει η αντιπολίτευση λοιπόν για το «φιάσκο» της Κυριακής. Φταίει η απόλυτη αποσύνδεση της δημοτικής αρχής από την καθημερινότητα του νησιού. Φταίει η αλαζονεία και η ψευδαίσθηση υπεροχής που ωθεί μια διοίκηση αντί να κάνει την αυτοκριτική της και να διορθώνει τα λάθη της, ως θα έπρεπε μετρώντας πια 7 χρόνια εμπειρίας, να επιμένει να παρουσιάζει ως αφήγημα, μια βολική, εύπεπτη, πιασάρικη «μπροσούρα», σε μια άδεια αίθουσα, αγνοώντας πως η κοινωνία έχει ήδη βγάλει τα συμπεράσματά της.
Στην ακτή Κουντουριώτη, πρέπει επιτέλους να αντιληφθούν οτι όταν η διοίκηση σταματά να αφουγκράζεται, παύει και να υπάρχει.
Κι όπως εύστοχα είχε πει κι ο Βενιαμίν Φραγκλίνος: «Εκείνοι που κυβερνούν, έχοντας πολλή εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, συχνά ξεχνούν ότι η εξουσία τους πηγάζει από τον λαό, και όταν ο λαός σιωπά, δεν είναι επειδή συμφωνεί, αλλά επειδή έχει πάψει πια να ελπίζει».
Η αποσύνδεση είναι δυστυχώς γεγονός και η άδεια αίθουσα της Μαρίνας δεν ήταν παρά ο κατοπτρισμός της στην επιφάνεια των λιμναζόντων υδάτων της σκληρής καθημερινότητας που βιώνει ο πολίτης, ο φορέας και κατ’ επέκταση το ίδιο το νησί.
