Το μεγαλείο των ανθρώπων που αποφασίζουν να δωρίσουν τα όργανά τους για να σώσουν ανθρώπινες ζωές είναι τεράστιο. Ακόμα μεγαλύτερη δύναμη και ανθρωπιά, όμως, δείχνουν οι γονείς που αποφασίζουν να δωρίσουν τα όργανα των αδικοχαμένων παιδιών τους, όπως η Ελένη Καγιάβα και ο Γιώργος Μάσσιας.
Ήταν Πάσχα του 2008 όταν ο γιος τους, ο 5χρονος Δημήτρης, κατέρρευσε ενώ έπαιζε στο χωριό του μπαμπά του λίγο έξω από την Αρχαία Ολυμπία. Διακομίσθηκε χωρίς σφυγμό στο Γενικό Νοσοκομείο Πύργου, όπου οι γιατροί επανέφεραν τον σφυγμό του, τον διασωλήνωσαν και εν συνεχεία τον μετέφεραν στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Πατρών.
«Ο γονιός διαισθάνεται», ανέφερε σε συνέντευξή της στη «Κ» η μητέρα του. «Μου έλεγαν όλοι να έχω κουράγιο, ότι θα συνέλθει το παιδί. Το ήλπιζα, αλλά μέσα μου ήξερα».
Το ένστικτό της δυστυχώς επιβεβαιώθηκε και τρεις μέρες μετά ο διευθυντής της ΜΕΘ Παίδων του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Πατρών, Ανδρέας Ηλιάδης, κάλεσε τους γονείς στο γραφείο του για τελευταία φορά. «Σας ζητώ συγγνώμη που δεν μπόρεσα να σώσω το παιδί σας», τους είπε.
Οι τρεις τους έμειναν για ώρα αγκαλιασμένοι κλαίγοντας. «Αφού μας εξήγησε την κατάσταση και πως έγιναν όλες οι προβλεπόμενες εξετάσεις, το πόρισμα των οποίων επιβεβαίωνε τον εγκεφαλικό θάνατο, μας είπε ότι έχουμε τη δυνατότητα να προχωρήσουμε σε δωρεά οργάνων. Χωρίς να έχουμε συνεννοηθεί ή να το έχουμε συζητήσει, με μια φωνή είπαμε το “ναι”», θυμάται ο κ. Μάσσιας. «Μας βγήκε το “ναι” λες και κάποιος μας το τράβηξε από το στόμα», λέει και η Ελένη.
«Εκείνη τη δύσκολη στιγμή, του απόλυτου παραλογισμού, πρέπει να επικρατήσει για ένα δευτερόλεπτο η λογική», λέει ο Γιώργος, για τη στιγμή που ο γονιός καλείται να υπογράψει το χαρτί της δωρεάς οργάνων του παιδιού του. «Οταν ο γιατρός σού λέει ότι το παιδί σου θα καταλήξει και από την υπογραφή σου εξαρτώνται ζωές, είναι αυτονόητο τι πρέπει να κάνεις». «Και οι δύο πιστεύουμε στον Θεό», προσθέτει η Ελένη, «όμως ο Θεός δεν παίρνει τα όργανα, τη ζωή παίρνει. Γιατί το όργανο να μη βοηθήσει έναν άνθρωπο που περιμένει σε μια λίστα και του οποίου η ζωή κρέμεται από μια κλωστή;».
Ένα 7χρονο κοριτσάκι στο Αννόβερο πήρε το ήπαρ του Δημήτρη, μια 16χρονη από τη Ρόδο πήρε τον ένα νεφρό και ένας 33χρονος άνδρας από την Αθήνα πήρε τον άλλο νεφρό.
Η οικογένεια στάθηκε στα πόδια της όχι μόνο για χάρη του άλλου τους γιου, Ανδρέα, σήμερα 16 ετών, και της 13χρονης κόρης τους Αγάπης, αλλά και για χάρη του Δημήτρη. «Ο Δημήτρης δεν φοβόταν τίποτε, δεν έβαζε κακό στο μυαλό του, έδειχνε πολλή αγάπη παντού, σε αγνώστους», θυμάται η μαμά του. «Μέχρι τα 5 του χρόνια μάς είχε μάθει να έχουμε υπομονή, αγάπη, να αγκαλιάζουμε παραπάνω. Μετά μας έμαθε πολύ περισσότερα. Να προσφέρουμε σε ανθρώπους που το έχουν πραγματικά ανάγκη».
Πηγή: Kathimerini.gr
