Γράφει η Άννα Σαρηγιάννη…
Την Τετάρτη 10 Ιουλίου 2025, η αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου Κω ήταν σχεδόν άδεια. Από τους 41 εκλεγμένους δημοτικούς και τοπικούς συμβούλους, μόλις 14 έδωσαν το «παρών» στην ειδική συνεδρίαση για τον απολογισμό πεπραγμένων 2023–2024. Το αποτέλεσμα; Ακύρωση λόγω έλλειψης απαρτίας.
Όμως αυτό δεν ήταν απλώς μια τεχνική αστοχία ή μια ατυχής συγκυρία. Ήταν ένα καμπανάκι, ηχηρό και αδιαμφισβήτητο, ότι κάτι βαθύτερο δεν λειτουργεί πλέον στον πολιτικό και κοινωνικό ιστό του νησιού.
Η “αντί”πολίτευση…
Η Αντιπολίτευση δεν πήγε. Η παράταξη της μειοψηφίας, η «Δύναμη Αλλαγής», επέλεξε να απέχει συλλογικά από τη διαδικασία, επικαλούμενη πολιτικές ενστάσεις, τις οποίες νωρίτερα κοινοποίησε με δελτίο τύπου.
Εδώ όμως τίθεται ένα σοβαρό ζήτημα θεσμικής ευθύνης. Η αντιπολίτευση δεν εκλέγεται για να απέχει, εκλέγεται για να παρίσταται, να ελέγχει, να παρεμβαίνει, να μιλά, ιδίως σε συνεδριάσεις απολογισμού, εκεί όπου κρίνεται η όποια παραγωγή της Δημοτικής Αρχής.
Η απουσία μπορεί μεν να στείλει ένα μήνυμα διαφωνίας, αλλά ταυτόχρονα δε, στέλνει και πολλά λάθος μηνύματα στην κοινωνία. Οτι το παιχνίδι είναι χαμένο, και πως κανείς δεν έχει πια υποχρέωση απέναντι στους δημότες, ούτε καν για να διαφωνήσει θεσμικά και τεκμηριωμένα.
Αν δεν παρίστασαι στον απολογισμό, τότε πού; Στην παρέλαση; Στις ανακοινώσεις; Η πολιτική δεν είναι μόνο για τα εύκολα.
Οι Ανεξάρτητοι δεν πήγαν “σιωπηρά”…
Ούτε οι ανεξάρτητοι σύμβουλοι κ. Αβρίθης και κ. Κιάρης εμφανίστηκαν, χωρίς επίσημη αιτιολόγηση. Από πλευράς πλειοψηφίας, οι απουσίες των κ. Χόνδρου, κας Χατζηθωμά και κας Βουκελάτου δηλώθηκαν ως δικαιολογημένες.
Τοπικοί αλλά… άφαντοι
Η απουσία των τοπικών συμβούλων από τον απολογισμό είναι απογοητευτική. Εκλέχθηκαν για να εκπροσωπούν τις κοινότητες και να μεταφέρουν τη φωνή των δημοτών στα κέντρα αποφάσεων και όχι για να εμφανίζονται μόνο σε γιορτές και επετείους. Αν δεν μπορούν να είναι παρόντες στα σοβαρά, τότε ο ρόλος τους καταντά διακοσμητικός. Οι πολίτες δεν ψήφισαν “κομπάρσους”.
Οι Φορείς όμως; Η Μεγάλη Απουσία
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι η περιορισμένη παρουσία φορέων. Εκτός από τον Πρόεδρο του Συλλόγου Επαγγελματιών Εστίασης Κω (ΣΕΠΕ Κω) κ. Γιώργο Σεγραίδο, τον Πρόεδρο της μόνιμης επιτροπής Κω του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος κ. Γιώργου Χρυσουλάκη, την Πρόεδρο του τμήματος Ερυθρού Σταυρού Κω κ. Ειρήνη Παναγιωτοπούλου και την Πρόεδρο του Συλλόγου Εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης Κω (ΣΕΜΜΕΚ) κ. Μαρία Πολίτου, κανείς άλλος δεν παρευρέθηκε. Και αυτό λέει πολλά.
Από τους δεκάδες, περίπου 50 τον αριθμό, θεσμικούς και κοινωνικούς φορείς της Κω που προσκλήθηκαν, εμπορικοί, ξενοδόχοι, ιατρικοί, πολιτιστικοί, εθελοντικοί, επαγγελματικοί, πρώην δήμαρχοι, και σύλλογοι πολιτών, απουσίαζαν όλοι.
Δεν εμφανίστηκαν ο Εμπορικός Σύλλογος Κω, η Ένωση Ξενοδόχων, ο Ιατρικός Σύλλογος, το ΕΒΕΔ, το Οικονομικό Επιμελητήριο, το Λύκειο Ελληνίδων, οι Σύλλογοι ΑΜΕΑ, οι Αγροτικοί, Κτηνοτροφικοί και Αλιευτικοί Σύλλογοι, οι Σύλλογοι Ποντίων και Πελοποννησίων, οι ιδιοκτήτες Ράδιο Ταξί και Ενοικιαζόμενων, οι εθελοντές διασώστες, ακόμα και πρώην Δήμαρχοι που σε άλλες εποχές πρωτοστατούσαν στον δημόσιο διάλογο.
Ποιο είναι το μήνυμα; Η αποξένωση μεταξύ Δημοτικής Αρχής και της κοινωνίας είναι πραγματική και πιθανότατα βαθύτερη απ’ όσο μπορεί κανείς να παραδεχθεί δημόσια.
Η Λαϊκή Συνέλευση δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη
Το Δημοτικό Συμβούλιο δεν μπορεί να λειτουργεί ως θεσμικό “κουκούλι”. Χρειάζεται επανεκκίνηση του θεσμού των λαϊκών συνελεύσεων, ώστε οι πολίτες και οι φορείς να συμμετέχουν άμεσα, όχι μόνο να προσκαλούνται για την τιμή των όπλων. Ο διάλογος δεν μπορεί να είναι μονόλογος με άδειες καρέκλες.
Δεν υφίσταται πολιτική με “απουσίες”.
Αν η Δημοτική Αρχή συνεχίσει να αποφεύγει τον διάλογο και να έχει αλλεργία στην κριτική, αν επιμένει σε «απουσίες» αντί για «απολογισμούς», τότε η πορεία της θα συνεχίσει να θυμίζει πλοίο χωρίς πηδάλιο, ακυβέρνητο, χωρίς προσανατολισμό και το χειρότερο, χωρίς επιβάτες.
Η επαναφορά της πολιτικής εμπιστοσύνης δεν θα έρθει με δελτία τύπου ή τεχνικές συνεδριάσεις. Θα έρθει μόνο αν ο δήμος ανοίξει ξανά την πόρτα της συμμετοχής.
Καιρός να μιλήσουν οι πολίτες. Πριν “σωπάσουν” εντελώς.
