Γράφει η Άννα Σαρηγιάννη
Όσοι παρακολούθησαν το πρόσφατο, εκρηκτικό βίντεο με την άγρια αντιπαράθεση μεταξύ του Δημάρχου Θοδωρή Νικηταρά και του δημοτικού συμβούλου Μιχάλη Γιωργαλλή, ίσως πίστεψαν ότι πρόκειται για ένα μεμονωμένο, ατυχές περιστατικό. Η ατάκα «Σε ποιον χτυπάς το χέρι,;» και οι κατηγορίες για «εξαφανισμένους δημάρχους» έγιναν γρήγορα talk of the town. Όμως, η αλήθεια για όσους ξέρουν τα πολιτικά δρώμενα της Κω είναι πολύ πιο βαθιά: το δημοτικό συμβούλιο του νησιού έχει μετατραπεί πολλές φορές τα τελευταία χρόνια σε μια μόνιμη, διαχρονική αρένα
Όμως, η ουσία δεν κρύβεται στις λέξεις, αλλά στο ίδιο το σκηνικό. Για όσους ξέρουν τα πολιτικά δρώμενα της Κω, αυτό που είδαμε δεν ήταν ένα μεμονωμένο, ατυχές περιστατικό. Ήταν το επόμενο επεισόδιο σε ένα σίριαλ εντάσεων, προσωπικών αντιπαραθέσεων και θεσμικού εκτροχιασμού που κρατάει χρόνια.
Το «χρονικό» της έντασης: Από το «Όνειδος» στο «Είσαι και φαίνεσαι»
Η πολιτική ζωή στην Κω έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε ένα καζάνι που βράζει, με τις συνεδριάσεις να θυμίζουν όλο και περισσότερο προσωπικές βεντέτες.
Η κόντρα Νικηταρά – Βάσως Πη:
Αν ψάχνει κανείς για τις πιο «μαύρες» σελίδες της τοπικής αντιπαράθεσης, η σύγκρουση του Δημάρχου με τη δημοτική σύμβουλο Βάσω Πη κρατά τα πρωτεία σε ειρωνεία και έλλειψη πολιτικού πολιτισμού. Σε μια από τις χαρακτηριστικές τους συγκρούσεις στα έδρανα, η λέξη «όνειδος» έγινε μπαλάκι του πινγκ-πονγκ, με τη συζήτηση να υποβιβάζεται σε ένα παιδικό, σχεδόν κωμικό «είσαι και φαίνεσαι». Αντί για επιχειρήματα πάνω στα φλέγοντα ζητήματα του νησιού –όπως οι συγκοινωνίες, τα έργα ή η καθημερινότητα– οι δημότες έγιναν μάρτυρες ενός άκρως απαράδεκτου λεκτικού ρινγκ.
Η «μητέρα των μαχών» για το Μεταναστευτικό (2015-2016):
Οι ρίζες της τοξικότητας πάνε ακόμα πιο πίσω. Την περίοδο που το νησί βρισκόταν στο επίκεντρο της προσφυγικής κρίσης, οι συνεδριάσεις για τη δημιουργία του hotspot είχαν μετατραπεί σε «μπαρούτι». Η τότε δημοτική αρχή του Γιώργου Κυρίτση και η αντιπολίτευση είχαν ανταλλάξει βαρύτατες εκφράσεις, με το κλίμα να είναι τόσο τεταμένο που οι διακοπές και οι αποχωρήσεις ήταν καθημερινό φαινόμενο.
Η μόνιμη παραταξιακή πόλωση:
Κάθε συζήτηση για τον προϋπολογισμό ή τα κονδύλια αποκατάστασης ζημιών καταλήγει σχεδόν πάντα σε ένα γαϊτανάκι αλληλοκατηγοριών για «ανικανότητα» και «χαμένα χρόνια», με τους συμβούλους να μιλάνε ο ένας πάνω στον άλλον.
Η καταδίκη: Η τοξικότητα «πνίγει» το μέλλον του νησιού
Δεν φταίει η ένταση αυτή καθαυτή. Η πολιτική, ειδικά στην επαρχία, θέλει πάθος. Δεν ζούμε σε αποστειρωμένα πανεπιστημιακά έδρανα, και ο αυθορμητισμός ή η γνήσια, ντόμπρα αγανάκτηση είναι ανθρώπινα πράγματα. Το πρόβλημα ξεκινά εκεί που οι προσωπικές προσβολές αντικαθιστούν τα επιχειρήματα.
Η διαρκής και τυφλή τοξικότητα που παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια στην Κω είναι απόλυτα καταδικαστέα για τρεις συγκεκριμένους λόγους
Απαξιώνει τους θεσμούς! Όταν ένας Δήμαρχος και μια δημοτική σύμβουλος ανταλλάσσουν εκφράσεις τύπου «είσαι και φαίνεσαι» ή όταν χτυπιούνται χέρια στα θρανία, ο πολίτης απογοητεύεται και γυρίζει την πλάτη στην πολιτική.
Χάνεται η ουσία! Την ώρα που οι σύμβουλοι αναλώνονται στο ποιος πρόσβαλε ποιον, τα πραγματικά προβλήματα της Κω (ή συγκοινωνία , οι υποδομές, η καθαριότητα , η διαχείριση του τουρισμού) μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα.
Διχάζει την κοινωνία!Η τοξικότητα των εδράνων μεταφέρεται στους δημότες, δημιουργώντας «στρατόπεδα» σε μια μικρή κοινωνία που χρειάζεται ενότητα για να πάει μπροστά.
Η Κως είναι ένας από τους ισχυρότερους τουριστικούς πυλώνες της χώρας. Της αξίζει μια πολιτική ηγεσία συνολικά, συμπολίτευση και αντιπολίτευση,που θα μπορεί να συγκρουστεί σκληρά, αλλά με σχέδιο, νούμερα και όραμα. Οι κοκορομαχίες, τα «όνειδος» και το «χάος» για τις εντυπώσεις πρέπει να σταματήσουν. Το νησί δεν έχει άλλο χρόνο για χάσιμο σε προσωπικές βεντέτες.
