Μιχαήλ-Άγγελος Σαρηγιάννης: Ο φωτογράφος που «κυνηγά» τις αντιθέσεις του πλανήτη – Από τις φαβέλες της Βραζιλίας στους «κανίβαλους» της Ινδίας [Video]

Σε μια συναρπαστική εξιστόρηση των ταξιδιωτικών του εμπειριών προχώρησε ο φωτογράφος και δημιουργός περιεχομένου, Μιχαήλ Άγγελος Σαρηγιάννης, καλεσμένος στην εκπομπή «Στα Κόκκινα» με τον Παναγιώτη Ζουζούνη στον ραδιοφωνικό σταθμό «Έκφραση 97». Ο άνθρωπος που τα τελευταία οκτώ χρόνια έχει καταφέρει να μετατρέψει το πάθος του για τη φωτογραφία δρόμου σε έναν αδιάκοπο κύκλο περιπέτειας, μίλησε για όλα όσα συμβαίνουν πίσω από τον φακό, εκεί που ο τουρισμός τελειώνει και ξεκινά η ωμή πραγματικότητα.

Η αρχή στην Ισλανδία και το «μικρόβιο» του ταξιδιώτη

Όλα ξεκίνησαν πριν από περίπου οκτώ χρόνια, όταν η αγάπη του για τη φωτογραφία δρόμου τον ώθησε να αναζητήσει εικόνες πέρα από τα ελληνικά σύνορα. Το πρώτο του ταξίδι ως φωτογράφος ήταν στην Ισλανδία, μια εμπειρία που στάθηκε καθοριστική. «Η Ισλανδία είναι γνωστή κι ως χώρα του πάγου, Iceland, αλλά μόνο πάγο δεν είδα, ήταν όλα καταπράσινα, καταρράκτες… ήταν πραγματικά λες και δεν ήμουν στη γη», θυμάται ο ίδιος, περιγράφοντας τον ενθουσιασμό που τον έκανε να μην θέλει να επιστρέψει.

Κρεμασμένος από τα τρένα της Ινδίας και η φυλή των «κανίβαλων» Αghori

Μία από τις πιο ριψοκίνδυνες στιγμές που μοιράστηκε ήταν από το ταξίδι του στην Ινδία. Ο Μιχάλης περιέγραψε πώς βρέθηκε να κρέμεται από τις ανοιχτές πόρτες ενός τρένου εν κινήσει, χωρίς να γνωρίζει εξαρχής τον κίνδυνο. «Δεν ξέραμε ότι θα ήταν ανοιχτές οι πόρτες και θα κρεμόμασταν από ένα στύλο. Ήταν πολύ επικίνδυνο, δεν το γνωρίζαμε… σκοτώνονται δεκάδες καθημερινά σε όλη την Ινδία στα τρένα», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στην ίδια χώρα, επισκέφθηκε το ιερό Βαρανάσι, όπου ήρθε σε επαφή με τους περίφημους μοναχούςΑghori, οι οποίοι είναι γνωστοί για τις τελετουργίες κανιβαλισμού. «Οι συγκεκριμένοι λένε ότι είναι κανίβαλοι… μου είπε ότι το έχει κάνει μια-δύο φορές, δεν το ξανακάνει. Το κάνουν ως μια τελετή… την υπόλοιπη ζωή τους είναι χορτοφάγοι».

Από τις φαβέλες της Βραζιλίας στην «σκληρή» Αφρική

Ο Μιχαήλ Άγγελος δεν δίστασε να μπει και σε περιοχές που θεωρούνται «άβατα». Στη Βραζιλία, και συγκεκριμένα στη φαβέλα Rosinha, βρέθηκε αντιμέτωπος με ένοπλο που τον ανάγκασε να διαγράψει υλικό. «Με σταμάτησε κάποιος και μου λέει ή το διαγράφεις… ήταν και με όπλο ο συγκεκριμένος, και το διέγραψα. Δεν λες όχι», εξομολογείται.

Στην Αιθιοπία, επισκέφθηκε μια από τις πιο σκληρές φυλές της Αφρικής, όπου οι γυναίκες τοποθετούν δίσκους στο χείλος τους. Η πρόσβαση εκεί απαιτούσε συνοδεία οπλισμένου security, καθώς οι ισορροπίες είναι εξαιρετικά λεπτές. «Πρέπει να πας πολύ πρωί γιατί από το μεσημέρι αρχίζουν και πίνουνε και το βράδυ δεν μπορείς να τους πλησιάσεις».

Η γοητεία της Λατινικής Αμερικής και το όνειρο της Βόρειας Κορέας

Παρά τους κινδύνους, ο Μιχάλης δηλώνει ερωτευμένος με την Κολομβία και το Περού. Καταρρίπτει τους μύθους για την επικινδυνότητα της Κολομβίας, λέγοντας πως «είναι από τις πιο ήσυχες και ωραίες χώρες που έχω πάει», ενώ για το Περού ξεχωρίζει το Rainbow Mountain στα 5.000 μέτρα υψόμετρο.

Όσο για το μέλλον; Ο «απαγορευμένος καρπός» για εκείνον παραμένει η Βόρεια Κορέα. «Είσαι ελεγχόμενος, πας με γκρουπ, σου λένε πού θα πας, τι φωτογραφίες θα τραβήξεις… αλλά θέλει και προσοχή το τι θα κάνεις», εξηγεί για το καθεστώς που αποτελεί έναν από τους επόμενους μεγάλους στόχους του, μαζί με την Παραγουάη και τη Συρία.

Κλείνοντας τη συζήτηση, ο Μιχαήλ Άγγελος Σαρηγιάννης άφησε να εννοηθεί πως το ταξίδι, τελικά, δεν είναι μόνο οι εικόνες που καταγράφει ο φακός, αλλά οι άνθρωποι και τα συναισθήματα που «χαράσσονται» μέσα μας. Παρά τις επικίνδυνες διαδρομές, τα όπλα στις φαβέλες και τις ακραίες κακουχίες, αυτό που μένει είναι η αλήθεια ενός κόσμου που, παρά τις τεράστιες διαφορές του, παραμένει κοινός.

«Πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί δεν διάλεξα την άνεση μιας ευρωπαϊκής πρωτεύουσας», παραδέχεται χαμογελώντας, όμως η απάντηση βρίσκεται στο επόμενο κλικ της μηχανής του. Για εκείνον, η φωτογραφία δεν είναι επάγγελμα, είναι ο τρόπος του να αναπνέει, να ανακαλύπτει την ανθρωπιά στα πιο απρόσμενα μέρη και να επιστρέφει στην Κω κουβαλώντας στις αποσκευές του όχι μόνο ψηφιακά αρχεία, αλλά ένα κομμάτι από την ψυχή του πλανήτη. Γιατί, όπως απέδειξε και η ιστορία του, τα πιο όμορφα «κάδρα» είναι εκείνα που απαιτούν να βγεις από τη ζώνη ασφαλείας σου για να τα αντικρίσεις.