Γράφει ο Παναγιώτης Ζουζούνης…
Στην πολιτική, η συνέπεια λόγων και έργων αποτελεί το ελάχιστο ζητούμενο. Για τον Δήμαρχο Κω, Θεοδόση Νικηταρά, η απόσταση μεταξύ των δύο αποδείχθηκε, για άλλη μια φορά, χαοτική.
Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, στις 14 Μαΐου, από το μικρόφωνο του «Έκφραση97», ο κ. Νικηταράς δήλωνε με στόμφο και εμφανή ικανοποίηση ότι η παραχώρηση του ακινήτου του πρώην βρεφονηπιακού σταθμού της οδού Ιερού Λόχου στην ΜΚΟ «Αποστολή» ήταν μια πράξη κοινωνικής ευθύνης. «Πήγε σε καλά χέρια», υποστήριζε, διαλαλώντας πως το κτίριο θα αποτελούσε την απάντηση στην ανάγκη των συμπολιτών μας με Αλτσχάιμερ.
Η πολιτική «κυβίστηση»
Πέρασαν μόλις οκτώ ημέρες. Στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της 22ας Μαΐου, η εικόνα του «περήφανου Δημάρχου» κατέρρευσε με πάταγο. Η είδηση της ανάκλησης της παραχώρησης ήρθε να επιβεβαιώσει το αυτονόητο. Ότι ο κ. Νικηταράς είτε δεν γνώριζε τι υπέγραφε κατά την παραχώρηση, είτε επέλεγε επί μακρόν να «ωραιοποιεί» μια κατάσταση που από την αρχή ήταν καταδικασμένη, είτε απέτυχε να διαβλέψει ως όφειλε το προφανές.
Η ομολογία του ότι «χάθηκε πολύτιμος χρόνος» δεν είναι απλώς μια παραδοχή λάθους. Είναι η απόδειξη μιας ερασιτεχνικής διαχείρισης της δημοτικής περιουσίας. Πώς είναι δυνατόν ένας Δήμος να συνάπτει συμβάσεις χωρίς να έχει διασφαλίσει πρωτίστως τα αυτονόητα; Πώς μπορεί να εκχωρείται ακίνητο χωρίς να έχει ελεγχθεί αν ο αντισυμβαλλόμενος έχει το σχέδιο ή τη δυνατότητα να καλύψει έστω τις βασικές ανακατασκευές; Εκτός κι αν αυτό γίνεται με τη γνωστή λογική “πάμε κι όπου βγεί” !
Το κόστος της αδράνειας
Ενώ ο κ. Νικηταράς πανηγύριζε on και off camera για τις «καλές προθέσεις» και τη «δυναμική» της ΜΚΟ, η τοπική κοινωνία της Κω βιώνει μια από τις πιο σκληρές στεγαστικές κρίσεις. Την ώρα που ιατροί, νοσηλευτές και εκπαιδευτικοί, σημαντικοί πυλώνες της δημόσιας λειτουργίας του νησιού μας, παλεύουν να βρουν στέγη, το κτίριο της οδού Ιερού Λόχου παραμένει ένα κλειστό, αραχνιασμένο «μνημείο» πολιτικής ανεπάρκειας.
Θα μπορούσε ο Δήμος, με ορθολογικές και γρήγορες παρεμβάσεις, να έχει μετατρέψει το κτίριο σε κατοικίες για τους κρατικούς λειτουργούς. Θα μπορούσε να έχει δώσει μια άμεση ανάσα σε ανθρώπους που κρατούν όρθιο το σύστημα υγείας και παιδείας του νησιού. Αντ’ αυτού, επιλέχθηκε η «επικοινωνιακή οδός» μιας αμφίβολης παραχώρησης, για την οποίαν πολλοί ήταν εκείνοι που εξ αρχής εξέφρασαν την επιφυλακτικότητά τους, η οποία εν τέλει κατέληξε σε μια άνευ προηγουμένου διοικητική υποχώρηση.
Το πάγιο ερώτημα της αξιοπιστίας
Ο κ. Νικηταράς οφείλει πλέον να απαντήσει ξεκάθαρα. Πότε θα σταματήσει η δημοτική περιουσία να αποτελεί πεδίο πειραματισμών και επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων;
Οι πολίτες δεν χρειάζονται άλλα «σίγουρα» λόγια που διαψεύδονται από την πραγματικότητα μέσα σε λίγα μόλις 24ωρα. Χρειάζονται σοβαρότητα, σχέδιο και, κυρίως, σεβασμό στον χρόνο που σπαταλάται αφειδώς.
Η διαχείριση του κτιρίου της οδού Ιερού Λόχου παραμένει ένα «ναυάγιο». Το ερώτημα είναι αν η παρούσα δημοτική αρχή έχει την ικανότητα να το περισώσει ή αν θα συνεχίσει να παρακολουθεί την κατάρρευση των υποσχέσεών της, ενώ οι ανάγκες της Κω παραμένουν στασίμως ανικανοποίητες.
