Μια απίστευτη ιστορία γραφειοκρατικής τρέλας, που προσβάλλει τη μνήμη μιας νεκρής γυναίκας και επιτείνει το μαρτύριο μιας οικογένειας που θρηνεί, φέρνει στο φως της δημοσιότητας η κάμερα του «Έκφραση 97». Ο Συμπολίτης μας , Θεοδοσης Παπαντωνίου από την Κω περιγράφει τον δικαστικό και διοικητικό Γολγοθά στον οποίο έχει εγκλωβιστεί εδώ και τέσσερις μήνες, με αφορμή την έκδοση της ληξιαρχικής πράξης θανάτου της συζύγου του, η οποία έφυγε από τη ζωή τον περασμένο Ιανουάριο.
Το χρονικό της τραγωδίας και το πρώτο «βραχυκύκλωμα»
Η σύζυγος του καταγγέλλοντος, ρουμανικής καταγωγής, άφησε την τελευταία της πνοή στις 22 Ιανουαρίου, στις 06:20 το πρωί, στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Θεαγενείου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης, έπειτα από μακροχρόνια μάχη με σοβαρή ασθένεια. Οι θεράποντες ιατροί παρέδωσαν στον σύζυγο το ιατρικό πιστοποιητικό θανάτου σε διπλότυπο, διαβεβαιώνοντάς τον πως το γραφείο τελετών θα αναλάμβανε τις περαιτέρω ληξιαρχικές διαδικασίες.
Καθώς η σορός έπρεπε να μεταφερθεί άμεσα στη γενέτειρά της, τη Ρουμανία, για την ταφή, το γραφείο τελετών από τη Ρουμανία παρέλαβε τη σορό το μεσημέρι του Σαββάτου από τη Θεσσαλονίκη. Η οικογένεια ταξίδεψε αεροπορικώς, όμως κατά την τελετή στη Ρουμανία ήρθε αντιμέτωπη με την πρώτη σοβαρή εμπλοκή. Οι ιερείς και οι τοπικές αρχές αντέδρασαν έντονα, καθώς δεν υπήρχε επίσημη ληξιαρχική πράξη θανάτου, παρά μόνο το ιατρικό πιστοποιητικό. Μετά από δραματικές εκκλήσεις των συγγενών, η κηδεία τελέστηκε, με την εκκρεμότητα όμως να παραμένει ανοιχτή.
Στα γρανάζια των δικαστηρίων για μια εκπρόθεσμη δήλωση
Το πραγματικό αδιέξοδο ξεκίνησε με την επιστροφή του συζύγου στην Ελλάδα. Απευθυνόμενος στο Ληξιαρχείο Θεσσαλονίκης, η απάντηση της προϊσταμένης ήταν αποθαρρυντική: «Δεν γίνεται να εκδοθεί τώρα η ληξιαρχική πράξη θανάτου διότι έχουν περάσει 48 ώρες. Πρέπει να σε στείλω σε νομικό σύμβουλο στα δικαστήρια».
Έκτοτε, η διαδικασία μετατράπηκε σε έναν δικαστικό αγώνα. Ορίστηκε δικηγόρος, συγκεντρώθηκαν τα απαραίτητα έγγραφα και η εκδίκαση της υπόθεσης πραγματοποιήθηκε τελικά στις 28 Απριλίου. Ωστόσο, σχεδόν έναν μήνα μετά τη δίκη και τέσσερις μήνες μετά τον θάνατο της γυναίκας, η απόφαση της Προέδρου του δικαστηρίου ακόμη εκκρεμεί, αφήνοντας την οικογένεια σε πλήρη ομηρία.
«Κρεμόμαστε από τη Δικαιοσύνη» – Οι σοβαρές παρενέργειες της καθυστέρησης
Όπως καταγγέλλει ο συμπολίτης μας, η καθυστέρηση αυτή προκαλεί αλυσίδα νομικών και οικονομικών προβλημάτων, καθώς για το ελληνικό κράτος η εκλιπούσα εμφανίζεται επισήμως… εν ζωή:
«Αυτό το θέμα δεν είναι κάτι επείγον για τη Δικαιοσύνη ώστε να εκδώσουν τη ληξιαρχική πράξη; Η γυναίκα μου ακόμα φαίνεται ότι υπάρχει, ότι ζει, και οι συντάξεις της καταβάλλονται κάθε μήνα στον λογαριασμό της. Πρέπει άμεσα να δηλωθεί στις αρχές εδώ στην Κω όπου ζούσε, αλλά και στη Ρουμανία όπου έγινε η κηδεία της και υπάρχει εκκρεμότητα. Τώρα δεν ξέρω τι να κάνω. Περιμένουμε. Θα περιμένουμε ακόμα πόσο; Άλλο ένα μήνα; Άλλους δύο, τρεις, τέσσερις; Δεν ξέρω… Εκεί κρεμόμαστε».
Η κρατική μηχανή και οι ρυθμοί της Δικαιοσύνης αποδεικνύονται για ακόμη μια φορά κατώτεροι των περιστάσεων, αδυνατώντας να επιδείξουν την απαιτούμενη κοινωνική ευαισθησία και ταχύτητα σε ζητήματα που άπτονται της ανθρώπινης απώλειας και της αξιοπρέπειας των πολιτών.
